ย้อนสู่สงครามโลกครั้งที่สอง ผมกลายเป็นทหารอเมริกัน

ตอนที่ 50 ย้อนกลับสู่สงครามโลกครั้งที่ 2 ผมกลายเป็นทหารอเมริกัน

7 นาที· 1.7K คำ

เมื่อได้ยินว่าลอว์รียอมชกกับตน โควัลสกีก็เผยสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย ทว่าประกายในดวงตากลับลุกโชนด้วยจิตต่อสู้ยิ่งกว่าเดิม

เขาอยากประลองกับลอว์รีจริง ๆ

ในใจโควัลสกี การชกมวยคือกีฬาของลูกผู้ชายอย่างแท้จริง

จังหวะที่เหวี่ยงหมัดเข้าใส่คู่ต่อสู้ จังหวะที่เอี้ยวตัวหลบหมัดหนักหน่วง และจังหวะที่หมัดเฉียดผ่านใบหูไปพร้อมเสียงหวีดหวิว

ห้วงเวลาเหล่านั้นทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน ร่างกายร้อนผ่าว และกระตุ้นให้ร่างกายหลั่งโดพามีนออกมามากมาย

ในกองพันที่ 2 ขอเพียงเป็นทหารร่างกายกำยำหน่อย แทบทุกคนล้วนเคยถูกโควัลสกีลากเข้าไปประลองในสังเวียนเชือก

แรก ๆ เขาไม่ได้ชนะเสมอไป เคยถูกซ้อมหนักไม่น้อย ทั้งจมูกแตก คางร้าว หรือเบ้าตาบวมจนลืมไม่ขึ้น ล้วนเป็นเรื่องปกติ

แต่สำหรับคนที่มีพรสวรรค์และยินดีฝึกฝนอย่างจริงจัง การชกมวยเป็นสิ่งที่ทำให้ติดใจได้จริง ๆ

เมื่อแพ้ โควัลสกีก็จะลากคู่ชกมาทบทวน วิเคราะห์ฝีเท้า ระยะห่าง และมุมปล่อยหมัด

หลายปีผ่านไป หมัดของโควัลสกีก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนฝีเท้าก็คล่องแคล่วขึ้นเช่นกัน

ทีละน้อย โควัลสกีเริ่มคว้าชัยชนะได้บ่อยครั้งขึ้น

ต่อมาในการแข่งขันชกมวยที่จัดขึ้นในค่าย เขาก็แทบไม่เคยลิ้มรสความพ่ายแพ้อีก

โควัลสกีเริ่มเข้าใจความรู้สึกของยอดฝีมือที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว

จนกระทั่งลอว์รีย้ายมาประจำการและได้เป็นผู้กองของพวกเขา

โควัลสกีเป็นนักชกมากประสบการณ์ที่คลุกคลีอยู่กับการชกมวยมานาน จึงไวต่อบรรยากาศของคนที่เป็นพวกเดียวกันเป็นพิเศษ

ในกองทัพมีคนฝึกชกมวยอยู่ไม่น้อย แต่เขาแยกออกว่าใครแค่ผ่านการฝึกพื้นฐานมาคร่าว ๆ และใครผ่านการฝึกหนักอย่างแท้จริง

โควัลสกีเคยสังเกตลอว์รี

จากจุดศูนย์ถ่วงที่ต่ำขณะเดินและวิธีลงน้ำหนักผ่านฝ่าเท้า นั่นเป็นสัญชาตญาณที่ฝังอยู่ในร่างกายจากการฝึกต่อสู้มาเป็นเวลานาน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป