"เขาเอ้อเฮย?" เจียงเฉินเคยได้ยินชื่อเสียงของเขาเอ้อเฮยมานานแล้ว
ครั้นคิดอยู่นิดหน่อยก็ยังส่ายหน้า: "คงไม่ดีกว่า ลุงเฉิน ผมไม่เคยไปเขาเอ้อเฮยเลย ไปก็มีแต่ถ่วงพวกท่าน ขอรอให้เปิดฤดูใบไม้ผลิ ค่อยไปสำรวจดีกว่า"
เขาเอ้อเฮยในฤดูหนาว กับเขาเอ้อเฮยยามปกติ อันตรายไม่เท่ากันเลย
เขาไม่มีประสบการณ์ จริง ๆ ก็ไม่อยากไปเท่าไร
อีกเหตุผลสำคัญหนึ่ง—จนถึงตอนนี้ กระดานเสี่ยงทายก็ยังไม่ขึ้นคำที่เกี่ยวข้องกับเขาเอ้อเฮยเลย
ถ้าเสี่ยงทายได้คำว่า "เสี่ยวจี๋" ของเขาเอ้อเฮย มีกระดองเต่าชี้ทาง เขาก็ไม่กลัวอะไร
กู้จินซานเห็นเจียงเฉินปฏิเสธ ก็พูดขึ้น: "ไม่เป็นไร เจ้าเดินตามหลังพวกเราก็พอ เราได้ชี้ทางให้เจ้าด้วย"
เจียงเฉินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ดูท่าทั้งสองอยากให้เขาไปด้วยจริง ๆ
แต่ตอนนี้เขาล่าสุนัขจิ้งจอกได้แล้ว ต่อหน้านายพรานเฒ่าเหล่านี้ ก็ไม่นับว่าเป็นความสามารถอันใดนักกระมัง?
เห็นสายตาเจียงเฉินยังลังเล เฉินซินห่าวยิ้มขื่นอธิบาย: "ไม่ต้องกลัวเจ้าจะขำ พวกเราอยากให้เจ้าขึ้นเขา ก็เพราะอยากขอยืมโชคของเจ้าเมื่อเร็ว ๆ นี้..."
"ไม่ต้องให้เจ้าทำอะไร ตามหลังพวกเรามา ถ้าเจอเหยื่อ ก็แบ่งกันคนละครึ่งก็แล้วกัน"
เจียงเฉินได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ
เดิมทีที่เขาสนใจไม่ใช่ฝีมือล่าสัตว์ของเขา แต่เป็นโชคชะตานี่เอง
ดูท่าคนที่ขึ้นเขาบ่อย ๆ เชื่อเรื่องนี้จริง ๆ
แต่นึกดูแล้ว การล่าสัตว์ครึ่งหนึ่งก็ต้องพึ่งฟ้าดิน ในสายตาทั้งสอง ตอนนี้เขากำลังมีโชคดี เกิดความคิดอยากขอยืมโชคก็ไม่แปลก
แต่คนเรารู้ดีเอง เจียงเฉินพึ่งพาไม่ได้อาศัยโชค
หากไม่มีก้านเสี่ยงทาย ไปเขาเอ้อเฮยก็เหมือนตาบอดคลำทาง ไปก็เปล่าประโยชน์