"ทางเหนือ? คาดว่าครึ่งวันก็กลับมาได้ ยังมีเวลาฝึกธนูอีก"
สองวันมานี้ พละกำลังแขนเพิ่มขึ้นพอสมควร การล่าไก่ฟ้าหางยาวสำหรับเขาแล้วคงไม่ยากเย็นอะไร
เจียงเฉินยกมือขึ้น เรียกนำโผที่เกี่ยวกับไก่ฟ้าหางยาวออกมา
แสงไหลพลิ้วปรากฏเป็นเงามายต่อหน้า
ไก่ฟ้าหางยาวสองตัวกำลังท่องเที่ยวอยู่ในหุบเขา
ตัวหนึ่งคอมีเกล็ดขนสีบรอนซ์ปกคลุม ยามแสงตะวันสาดเฉียง ส่องประกายมรกต
ขนหางด้านหลังยาวกว่าหนึ่งคืบ สีพื้นเทาปนขาวประดับลายตาสีดำสนิท ดั่งพัดจีบฝังอัญมณี
ขนหางไม่กี่เส้นนี้ มีค่าเหนือกว่าทั้งตัวไก่เสียอีก!
ส่วนอีกตัวนั้น กลับเรียบง่ายกว่ามาก
ทั้งตัวเป็นสีน้ำตาลอมเหลืองดั่งหญ้าแห้ง คงเป็นไก่ฟ้าตัวเมีย
พวกมันคงเมื่อวานถูกตื่นรัง ยังไม่กล้ากลับที่เดิม กำลังหารังชั่วคราวอยู่
เมื่อระบุตำแหน่งได้แล้ว เจียงเฉินก็จัดเตรียมอุปกรณ์ ออกจากบ้านมุ่งหน้าเข้าป่า
ทว่าพึ่งออกจากหมู่บ้านได้ไม่นาน สายตาของเจียงเฉินก็เหลือบไปทางด้านข้างอีกครั้ง
เป็นความรู้สึกถูกจับตามองเช่นเดิม ราวกับ... มีคนกำลังติดตามเขา
หากว่าเมื่อวาน เขายังคิดว่าเป็นเพียงความเข้าใจผิด หรือเป็นเพียงชาวบ้านคนอื่นที่อยากรู้อยากเห็น
วันนี้ฝ่ายตรงข้ามกลับตามมาถึงนอกหมู่บ้านเช่นนี้... ต้องมีจุดประสงค์อื่นแน่นอน
เจียงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ใครกัน?"
เป็นชาวบ้านที่สงสัยว่าทำไมเขาจึงล่าเหยื่อได้เสมอ หรือว่ามีจุดประสงค์อื่น?
เจียงเฉินสีหน้าเรียบเฉย เดินต่อไปยังภูเขาเสี่ยวเฮย