ยามนี้เฉินเฟิงเถียนมิได้มีท่าทีอื่นใด เขาทำได้เพียงรับมือไปตามสถานการณ์เท่านั้น
ลากไม้มาทั้งวัน หลังจากกินอิ่มหนำสำราญ เจียงเฉินก็ยังคงรู้สึกปวดเมื่อยเอวและหลัง
ทว่าถึงกระนั้น เขายังคงยืนทำสมาธิสามรอบในห้อง ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียง
หลับใหลอย่างสนิท จนเมื่อตื่นขึ้น เจียงเฉินอดไม่ได้ที่จะห่มผ้าให้แน่นขึ้น
หลังจากสายลมเหนือพัดมาทั้งคืน อุณหภูมิก็ลดต่ำลงอีกหลายส่วน
เจียงเฉินลุกขึ้น ตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเย็นขณะล้างหน้าล้างตา เช็ดหน้าเสร็จก็หยิบกระดองเต่าออกมา
[ดวงชะตา: ชาวเขา]
[ดวงวันนี้: เสี่ยวจี๋]
[เสี่ยวจี๋: น้ำแข็งบนจินซื่อถานหนาขึ้นเรื่อย ๆ หากทุบแผ่นน้ำแข็งได้ บางทีอาจจับปลาได้ไม่น้อย]
[เสี่ยวจี๋: ในหุบเขาบนภูเขาเสี่ยวเฮย มีเทียนหม่าแห้งหลายต้นซ่อนอยู่ใต้ใบไม้ผุ ไปที่นั่นบางทีอาจได้ผล]
[จงซยง: จ้าวหมาป่าออกไปล่าเหยื่อที่เขาเอ้อเฮยท่ามกลางสายลมหิมะ แต่ไม่ได้อะไรติดมือ อาการบาดเจ็บหนักขึ้น พกธนูล่าสัตว์ไป บางทีอาจได้หนังหมาป่า แต่ต้องระวังการโต้กลับของจ้าวหมาป่า]
“อื้อ? กลับมาแล้วหรือ!” เจียงเฉินตาเป็นประกาย
จ้าวหมาป่าที่จากไปเมื่อวาน กลับมาที่ภูเขาเสี่ยวเฮยอีกครั้งแล้ว
ดูเหมือนว่าเมื่อวานมันตั้งใจจะไปล่าเหยื่อที่เขาเอ้อเฮยตอนมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม แต่น่าเสียดาย... ล้มเหลวกระมัง!
ในใจคิดว่าเสียดาย แต่มุมปากกลับเผยอขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ในใจเจียงเฉินก็เริ่มเกิดความคิดขึ้นมาในที่สุด ยามมันป่วย ย่อมต้องจัดการมันให้สิ้นซาก!
แต่เมื่อมองเห็นตัวอักษรสีแดงฉาน “จงซยง” ทั้งสองคำ ในใจเจียงเฉินก็เย็นลงอย่างรวดเร็ว