เจียงโหย่วหลินยืนตาเหลือกมองกล่องไม้ที่แตกเป็นเสี่ยงๆ อยู่บนพื้น
ริมฝีปากสั่นระริก "เวรกรรม! เวรกรรมแท้ๆ!"
เมื่อครู่เขายังพูดว่ากล่องไม้นี้คือของมีค่าเพียงอย่างเดียวในบ้าน ไม่ทันไรเจียงเฉินก็ทุบมันจนแหลก!
แต่เจียงเฉินกลับทำเป็นไม่ได้ยิน ก้มหน้าค้นหาอยู่ท่ามกลางเศษไม้
ในที่สุดก็หยิบแผ่นไม้ด้านหลังที่ไร้ร่องรอยความเสียหายขึ้นมา ดูเหมือนจะหนักกว่าแผ่นอื่นๆ
ยกขึ้นมาพินิจดูอย่างละเอียด กลางแผ่นกลับซ่อนช่องลับไว้
ว่าแล้วเช่นนั้น สมบัติที่แท้จริงอยู่ในกล่องนี่เอง! คำพยากรณ์นี้กลับบอกให้ซื้อมีด ช่างไร้ยางอายเสียจริง!
เจียงเฉินดีใจจนสุดจะกลั้น สองมือออกแรงง้าง แงะช่องลับในแผ่นไม้ออก
แผ่นเงินสีเงินบางๆ ร่วงหล่นลงมา กระทบพื้นเกิดเสียงกังวานชัดเจน
"นี่มัน..." เจียงโหย่วหลินที่กำลังจะระเบิดคำด่า สายตาถูกแผ่นเงินบนพื้นดึงดูดทันที กลืนคำหยาบคายกลับลงคอ
เจียงเฉินก้มลงเก็บแผ่นเหล็กขึ้นมา
ในมือค่อนข้างหนัก ดูน้ำหนักแล้วอย่างน้อยก็สองสามตำลึง สัมผัสได้ทันทีว่าเป็นเงิน
"สามตำลึงเงิน คุ้ม!"
เขาดีใจในใจ ไม่แปลกใจที่กล่องใบนี้หนักกว่ากล่องไม้ทั่วไป ที่แท้ก็เพราะมีของซ่อนอยู่ข้างใน มิใช่ไม้เนื้อพิเศษแต่อย่างใด
แต่เมื่อสายตามองเห็นลวดลายบนแผ่นเงินชัดเจน ลมหายใจของเจียงเฉินก็พลันติดขัดขึ้นมาฉับพลัน
บรรทัดแรกบนแผ่นเงินจารึกอักษรสามตัวโตๆ ว่า กระบี่สายฟ้าพลาญ