กล่าวจบ บิดาบุตรทั้งสองก็พากันไปศึกษาวิชาหมัดสายฟ้าที่ได้มาโดยบังเอิญอยู่ในห้อง
แต่ครั้นอ่านไปได้ครึ่งทาง ต่างฝ่ายต่างก็พากันขมวดคิ้วโดยมิได้นัดหมาย
ในตำราระบุไว้ชัดว่า ผู้ฝึกยุทธ์จำเป็นต้องมีเลือดลมและกำลังภายในที่สมบูรณ์
พูดง่าย ๆ ก็คือต้องกินเนื้อ กินข้าวสารขัดขาวและแป้งขัดขาว และต้องกินให้เพียงพอต่อความต้องการของร่างกาย
ในระยะเริ่มฝึก ทุกวันต้องกินเนื้อครึ่งชั่ง
เมื่อเข้าขั้นแล้ว วันละหนึ่งชั่งคือพื้นฐาน
ยิ่งบำเพ็ญเพียรลึกซึ้งเพียงใด ร่างกายก็ยิ่งต้องการเลือดเนื้อที่สูงส่งยิ่งขึ้น ภายหลังยังต้องอาศัยโอสถวิเศษนานาชนิดอีกด้วย
หากไร้ซึ่งเนื้อสัตว์มาหล่อเลี้ยงแล้ว ฝืนฝึกวิทยายุทธ์ไป ในระยะแรกอาจเห็นผล ดีกว่าคนทั่วไป
แต่ภายนอกดูเหมือนร่างกายแข็งแรง แท้จริงแล้วกลับเป็นการเผาผลาญแก่นชีวิตภายในตน
สุดท้ายอาจเพียงลมพัดผ่าน ร่างก็ดับสูญดั่งตะเกียงไร้น้ำมัน
"นี่..." เจียงโหย่วหลินอุทานด้วยความตะลึง
มิแปลกที่ผู้คนกล่าวว่า "ยากจนจึงเรียนหนังสือ ร่ำรวยจึงฝึกยุทธ์"
ตามตำรานี้ ครอบครัวสามัญชนใดจะมีกำลังเลี้ยงนักรบได้เล่า?
เพียงแค่เนื้อสัตว์ในแต่ละวัน ก็มิใช่ครอบครัวธรรมดาจะแบกรับไหว
เจียงเฉินก็ได้แต่ยิ้มขม ขณะเดียวกันก็เห็นว่ามีเหตุมีผล
กำลังมิได้เพิ่มพูนขึ้นได้โดยไร้รากฐาน การฝึกยุทธ์เพื่อเพิ่มกำลัง ย่อมต้องพึ่งพาเนื้อสัตว์มาหล่อเลี้ยงเป็นธรรมดา
เจียงโหย่วหลินหันมามองเขา "หรือว่า... เจ้าลองฝึกเพียงลำพังก่อนเล่า? ในบ้านยังมีกวางโรอีกครึ่งตัว พอจะให้เจ้าฝึกไปได้อีกสักพัก"
"ไม่เป็นไรพ่อ ก่อนปิดเขา ข้าจะขึ้นเขาไปอีกสักสองสามครั้ง" เจียงเฉินกล่าว
หากเป็นครอบครัวธรรมดา วิชากำปั้นนี้ตกถึงมือก็เพียงไร้ค่า เพราะฐานะไม่พอจะฝึกฝนได้
และหากมีผู้ล่วงรู้ว่าครอบครัวนี้มีคัมภีร์วิชาอยู่ มิเพียงจะนำภัยมาสู่ตัว ยังอาจเป็นเหตุให้ต้องเสียชีวิตทั้งครอบครัว
มิแปลกที่บรรพบุรุษของบัณฑิตผู้นั้นจะเก็บตำราไว้ในกล่อง มิได้ส่งต่อให้ทายาทโดยตรง