เจียงเถียนขับเกวียนออกไป พอหันกลับมาก็พึมพำขึ้นว่า "ท่านเสินดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบเสี่ยวเฉินเท่าใดนัก"
เฉินเฉี่ยวชุ่ยกลอกตา "ชื่อเสียงก่อนหน้านี้ของเอ้อหลาง ใครเล่าจะชอบได้"
"อีกอย่าง ท่านเสินเป็นคนหยิ่งผยอง หากเอ้อหลางคิดจะขอสาวตระกูลเซิน ก็คงยากยิ่งนัก"
หลังจากได้พบเสินหล่าง ผู้ที่เคยคิดจะประสานให้ทั้งสองมาช้านาย่างเหยินเฉินเฉี่ยวชุ่ยก็เริ่มท้อใจขึ้นมาบ้าง
ดูจากท่าทีแล้ว ตระกูลเซินแต่เดิมเป็นตระกูลใหญ่โต
ถึงตอนนี้จะตกอับไปแล้ว แต่ทิฐิยังคงอยู่ครบ
แต่เจียงเฉินกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย กลับรู้สึกสะใจที่ทำให้เสินหล่างขุ่นเคืองได้เมื่อครู่
จึงตอบออกมาลอย ๆ ว่า "พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกท่านอย่ากังวลเรื่องนี้เลย"
"พูดอะไรกัน ข้าเป็นพี่ใหญ่ของเจ้า เรื่องใหญ่ของเจ้าเช่นนี้ ข้าจะไม่ให้กังวลได้อย่างไร" เจียงเถียนหน้าบึ้งลง "ไม่งั้นเจ้าก็เปลี่ยนไปหาสาวตระกูลอื่นเถิด บัดนี้เจ้ามีความสามารถ การไปสู่ขอคงไม่ยากอย่างแต่ก่อนหรอก"
เจียงเฉินหัวเราะสองที ไม่โต้เถียงอีก
เมื่อมาถึงกลางหมู่บ้าน เจียงเฉินเห็นเจียงเสี่ยวอวิ๋นกับเจียงเหนิงเหวินกำลังเล่นหิมะอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน
เจียงเถียนตะโกนเรียกจากที่ไกล "ยังไม่กลับบ้านอีกหรือ!"
เจียงเหนิงเหวินเป็นคนแรกที่กระโดดโลดเต้น "พ่อ! ลุงรอง! แม่!"
"รีบกลับไปกินข้าวได้แล้ว!"
เฉินเฉี่ยวชุ่ยคว้าตัวเขามา ปัดหิมะบนมือเขาออก
เจียงเหนิงเหวินหันไปมองตุ๊กตาหิมะที่ก่อไว้ครึ่งตัว ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความอาลัย
เจียงเฉินหยิบห่อกระดาษน้ำมันออกจากอก กลิ่นหอมมันโชยออกมาทันที
เจียงเหนิงเหวินพุ่งตัวออกมาทันที "ลุงรอง! อะไรหอมขนาดนี้!"
"ไก่ย่างไง เจ้าไม่เคยพูดว่าอยากกินหรือ ข้าเข้าเมืองไปซื้อมาให้"
เจียงเหนิงเหวินปีนขึ้นเกวียนลาโดยไม่รอช้า "กินไก่ย่าง กลับบ้านกินไก่ย่าง!"