เจียงเฉินและพวกจากไปตามลำพัง ย่อมไม่รู้ถึงการทะเลาะของแม่ลูกสองคนที่อยู่ด้านหลัง
บนใบหน้าของเจียงเถียนกลับเผยสีหน้ายินดีปานจะกลั้นไว้ไม่อยู่
เมื่อครู่เขาตกใจแทบแย่
ตามความเข้าใจที่มีต่อน้องชายแต่ก่อน ต่อให้เฉินฮวาอ้าปากขอ เจียงเฉินก็คงยอมยกหนังแผ่นนั้นให้ไปจริง ๆ! ใครจะห้ามก็ไร้ประโยชน์
ดีแล้ว ดีที่ตอนนี้น้องชายคิดได้เสียที ไม่ได้ดื้อรั้นเหมือนแต่ก่อน
คิดถึงตรงนี้ เจียงเถียนก็รู้สึกว่าชีวิตยังมีหวัง
ทั้งสี่คน—อันที่จริงหลัก ๆ ก็คือกู้ต้าเจียงกับกู้เอ้อเหอที่ออกแรง—สุดท้ายก็ลากไม้สนทั้งต้นมาถึงบ้านได้
ระหว่างทางย่อมสะกิดความสนใจชาวบ้านไม่น้อย
มีคนเข้ามาถามว่าไปเก็บมาจากไหนบ้าง มีคนถามว่าลอบตัดมาหรือเปล่าบ้าง
คำพูดอื่นใดเจียงเถียนทำเป็นไม่ได้ยิน แต่พอมีคนพูดว่าตัดมา เขาก็รีบโต้เถียงทันที พร้อมโชว์รอยหักที่ถูกหิมะทับ
"เดี๋ยวผู้ใหญ่บ้านคงมาไม่ช้า" หลังจากพูดกับทุกคนที่สงสัยครบแล้ว เจียงเถียนก็บ่นพึมพำอีกประโยคหนึ่ง
การลอบตัดไม้ทั้งต้นในเขาถือว่าต้องรับโทษ
ผู้ที่คอยสอดส่องก็คือผู้ใหญ่บ้านของแต่ละหมู่บ้าน
คาดว่าเฉินเฟิงเถียนที่ได้ยินข่าวคงจะมาไม่ช้า มาดูว่าไม้สนต้นนี้ถูกหิมะทับหัก หรือถูกฟันโค่นกันแน่
"กลัวอะไร ยังไงรอยหักก็อยู่ตรงนี้" เจียงเฉินไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
ชาวเขาคนไหนดูไม่ออกว่าระหว่างต้นไม้ที่ถูกหิมะทับกับต้นไม้ที่ถูกฟันโค่นต่างกันอย่างไร?
คนที่สงสัยพวกนั้นก็แค่พูดจาเปรยปรายเท่านั้น
"ก็ใช่นี่นา" เจียงเถียนหัวเราะแหะ ๆ