ยุคกันดาร ผู้คนอดอยาก ไฉนบ้านเจ้าเนื้อเต็มโต๊ะทุกมื้อ

ตอนที่ 41 ว่ากันว่าปีข้าวยากหมากแพง เหตุใดบ้านเจ้าแต่ละมื้อเต็มโต๊ะไปด้วยเนื้อ

6 นาที· 1.4K คำ

ราตรีสิ้นสุด ฟ้าสาง

เจียงเฉินลืมตาขึ้น

แรกเริ่ม เขาเผลอขยับขาโดยสัญชาตญาณ แต่ความเจ็บปวดที่คาดคิดไว้ก็มิได้ปรากฏ

กลับกลายเป็นว่ากายเนื้อกลับมีพลังใหม่พวยพุ่ง

เจียงเฉินกำหมัดเบา ๆ ระหว่างหมัดนั้น มีเลือดลมและกำลังภายในเคลื่อนไหวแผ่วเบา

"จริงด้วย ใช้การได้!" เจียงเฉินดีใจในใจ

แม้สัมผัสได้ว่ากำลังวังชามิได้เพิ่มพูน แต่ก็รู้สึกชัดว่าสภาพร่างกายโดยรวมดีขึ้น

ลุกขึ้น ล้างหน้าบ้วนปาก

เจียงเฉินเปิดกระดองเต่าด้วยสภาพร่างกายที่สดชื่นที่สุด แล้วเริ่มเสี่ยงทาย!

กระดองเต่าเขย่า ในไม่ช้าก็ได้ก้านเสี่ยงทายสามอัน

[ดวงชะตาในปัจจุบัน: ชาวเขา]

[ดวงวันนี้: ราบรื่น]

[เสี่ยวจี๋: ที่จินซื่อถาน ธารน้ำแข็งก่อตัวเป็นชั้น หากทุบชั้นน้ำแข็งได้ บางทีอาจได้ผลประโยชน์เพิ่มเติม]

[เสี่ยวจี๋: กลางเชิงเขาด้านตะวันออกของภูเขาเสี่ยวเฮย มีสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งกำลังหาอาหาร ตามรอยเท้าไป บางทีอาจได้ผลประโยชน์]

[ต้าซยง: จ้าวหมาป่าถูกไล่ต้อนไปที่ภูเขาเสี่ยวเฮย หากได้หนังหมาป่ามา ต้องได้กำไรมหาศาล แต่เขาอิ่มหนำสำราญ กำลังวังชาเต็มเปี่ยม หากไม่มีความมั่นใจพอ จงระวังเข้าใกล้]

"จริงด้วย หมาป่าที่อิ่มท้องย่อมอันตรายยิ่งขึ้น"

สัตว์ป่าไม่เหมือนมนุษย์ การล่าเหยื่อได้ครั้งหนึ่ง ย่อมอยู่ได้หลายวัน

แต่ทว่า... บนภูเขาเสี่ยวเฮยไม่มีสัตว์ใหญ่ตัวอื่น

ต่อให้เป็นกวางโรวัยอ่อน ก็ไม่พอให้มันอยู่ได้นานนัก

ส่วนเจียงเฉิน สามารถใช้คำทำนายเฝ้าดูมันได้ตลอด รอจนกว่ามันจะอ่อนแรง แล้วค่อยเตรียมล่ามัน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป