หวนกลับมายังตลาดปัศจิมอีกครั้ง เจียงเฉินมุ่งตรงไปยังใจกลางถนนตรงนั้น
ชายผู้นั้นยังคงก้มหน้านั่งอยู่ริมถนน ด้านหน้าก็ไร้ผู้คนที่มาสอบถามราคาแล้ว
พอเห็นเจียงเฉินเดินมา เขาก็รีบขยี้มือแล้วลุกขึ้นยืนถามว่า “พวกท่านกลับมาแล้วหรือ?”
“มีดเล่มนั้นล่ะ? ยังไม่ได้ขายไปใช่หรือไม่?” เจียงเฉินถามขึ้นหนึ่งประโยค
“ยังอยู่นี่ขอรับ ว่าจะเก็บไว้ให้ท่าน” ชายผู้นั้นพูดพลางเปิดกล่องไม้ เผยให้เห็นมีดสั้นที่เต็มไปด้วยสนิมกร่อน “ท่านลองดูอีกครั้งเถิด”
“หากท่านเอาจริง หนึ่งตำลึงสามสลึง!” ชายผู้นั้นเอ่ยราคาออกมาด้วยความเจ็บปวดใจยิ่งนัก
เจียงเฉินโบกมือ อย่างไรเสียเขาก็ได้กำไรอยู่แล้ว จึงไม่กดราคาต่อ “งั้นหนึ่งตำลึงห้าสลึงเถิด”
สีหน้าชายผู้นั้นฉายความดีใจออกมา คล้ายมีน้ำตาคลอที่หางตา “ขอบคุณมาก ขอบคุณมาก ท่านเอาไปได้เลย!”
เจียงเฉินหยิบเงินหนึ่งตำลึงห้าสลึงออกจากถุงผ้า ชายผู้นั้นก็รีบยื่นกล่องไม้ส่งให้ทันที
เจียงเฉินรับกล่องมา เช่นเดียวกับที่เขารับเงินไปเช่นกัน
ชายผู้นั้นรีบเอ่ยขอบคุณเป็นชุด ราวกับได้ทรัพย์สมบัติอันยิ่งใหญ่
แล้วก็คำนับอีกสองครั้ง หันหลังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
เจียงเฉินถือกล่องไม้กอดไว้แนบอก หวังจงจี๋ได้มา ก็ดีใจไม่น้อย
เซินเหยียนชิวที่อยู่ข้าง ๆ เห็นสีหน้าเขาตื่นเต้นเช่นนั้น จึงอดถามขึ้นไม่ได้ “แต่ท้ายที่สุด นี่ก็เป็นเพียงมีดขึ้นสนิมเล่มหนึ่ง…”
“เมื่อเป็นสมบัติสืบทอดตระกูล ก็ต้องมีความลับซ่อนอยู่แน่ มิเช่นนั้นคงไม่สืบทอดกันมายาวนานถึงเพียงนี้”