เจียงเฉินแกะห่อกระดาษน้ำมันออก เจ้าของร้านก็รีบยื่นหน้าเข้ามาดูทันที
พอเห็นของด้านใน ก็จำได้ในพริบตา:“เทียนหมาสดงั้นหรือ? ยังเป็นชนิดคู่กันอีก เจ้าโชคดีไม่น้อย”
ประการแรก เทียนหมาจีนคู่หายากอยู่แล้ว ถึงฤทธิ์ยาจะไม่ต่างจากเทียนหมาธรรมดา
แต่เพราะรูปโฉมพิเศษ หากส่งไปถึงเรือนผู้มีเกียรติ มักขายได้ราคาสูงกว่า
ประการที่สอง เทียนหมาในฤดูใบไม้ร่วงฤดูหนาวมักซ่อนอยู่ใต้ใบไม้ผุและกิ่งไม้เน่า คนธรรมดายากยิ่งจะหาเจอ
ดังนั้น หากขุดได้เทียนหมาป่าที่เป็นชนิดคู่กันสักต้น นั่นย่อมเป็นโชคใหญ่หลวง
เจียงเฉินไม่รับคำ เพียงแต่กล่าว:“ในเมื่อเจ้าของร้านก็เห็นว่าหายาก เช่นนั้นก็ให้ราคาที่สมเหตุสมผลเถิด”
พูดพลาง มือของเขายังคงซุกอยู่ในอก มิได้นำออกมา
เจ้าของร้านเห็นดังนั้น ก็ขวยเขินอยู่ในใจ
ลอบคิด: เจ้าหนุ่มนี่ต้องมียาอื่นอีกแน่ที่ยังไม่เอามาให้ดู หากให้ราคาไม่เหมาะสม คงไม่ยอมขายให้เราเป็นแน่
ยาอำรุงกำลังอย่างเทียนหมาเช่นนี้ พอผ่านมือก็ทำกำไรเป็นเท่าตัว
ธุรกิจซื้อต่ำขายสูงแบบนี้ เขาไม่อยากปล่อยให้ร้านยาอื่นได้ไปหรอก
คิดว่ารู้ทันความคิดเจียงเฉินแล้ว เจ้าของร้านก็หมดความคิดจะกดราคา หวนประเมินเทียนหมาในมือใหม่อีกครั้ง:
“เทียนหมาอายุห้าปี หากเป็นต้นเดี่ยวก็ได้ห้าเซียลเงิน ส่วนชนิดคู่ถึงจะเป็นนิมิตดี แต่ฤทธิ์ยาก็ไม่ต่างกัน... แต่ข้าขอเอาเคล็ดขอให้เป็นมงคล ให้เจ้าหนึ่งตำลึงห้าเซียลเป็นอย่างไร?”