ในช่วงที่หิมะตกหนักยังไม่ปิดกั้นเส้นทางอย่างสมบูรณ์ เจียงเฉินต้องเข้าไปที่เมืองสักหนึ่งเที่ยว
ระหว่างที่หิมะตกหนักยังไม่ทันปิดทางจนมิดชิด เจียงเฉินจำต้องเข้าเมืองสักเที่ยว
ในอกยังซุกต้นเทียนหมาจีนคู่ไว้ต้นหนึ่ง เรื่องนี้ไม่ได้บอกคนในครอบครัว เข้าเมืองแล้วจะได้ขายทิ้งเสีย
แล้วซื้อข้าวสารขัดขาวกับแป้งขัดขาวกลับมาบ้าง กินแต่ข้าวฟ่างทุกวัน มันช่างทรมานจริง ๆ
นอกเหนือจากนี้ ยังมีเหตุผลสำคัญอีกข้อหนึ่ง
เขาอยากลองดู ว่าพ้นจากหมู่บ้านซานซานไปแล้ว ผลของการเสี่ยงทายจะต่างไปบ้างหรือไม่
ที่แห่งนี้ สิ่งที่ได้จากการเสี่ยงทายล้วนเป็นก้านเสี่ยงทายเกี่ยวกับการล่าสัตว์
หากเข้าไปในเมืองแล้ว จะมีผลอย่างอื่นเกิดขึ้นหรือไม่เล่า?
เจียงโหย่วหลินเป็นกังวลเล็กน้อย "เจ้าจะไปเพียงลำพังหรือ?"
คราวก่อนที่เจียงเฉินเข้าเมือง ก็เอาข้าวที่กินทั้งฤดูหนาวไปขายหมดเลย
หากถูกเมืองที่เต็มไปด้วยสิ่งล่อตาล่อใจทำให้ตาลาย กลับไปเป็นคนเก่าอีกจะทำอย่างไร?
"ข้าจะไปขายหนังกวางโร กับกระต่ายตัวนี้ แล้วก็จะเอาข้าวฟ่างมาแลกกลับมาด้วย"
เจียงโหย่วหลินคิดทบทวน สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากห้ามปราม
เขาก็รู้ดีว่าเจียงเฉินอยากไป ไม่มีใครห้ามได้ หวังเพียงให้เจียงเฉินไปแลกข้าวฟ่างกลับมาจริง ๆ
"ไปเถิด เอาหนังสัตว์ไปขายที่ร้านหนังในตลาดบูรพา เจ้าบอกว่าเป็นของตระกูลเจียง เขาจะให้ราคายุติธรรม"
"ได้เลย" เจียงเฉินพยักหน้า "แล้วที่ไหนพอจะยืมเกวียนไม้ได้บ้าง?"
เจียงโหย่วหลินขมวดคิ้ว "ใกล้ขนาดนี้ จะเอารถไปทำไม"