"เจ้าของร้าน ขายเจี๋ยเกิ่งอย่างไรหรือ?" เจียงเฉินหมอบอยู่หน้าร้านถามขึ้น
ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ: "แกอีกแล้ว จะซื้อหรือไม่ซื้อกันแน่? ไม่ซื้อก็อย่ามาขวางทางทำมาหากิน"
"ข้าก็แค่เทียบราคาหลายร้านหน่อย ร้านอื่นเขาขายสิบอีแปะต่อชั่งนี่นา"
"งั้นก็ไปซื้อร้านอื่นสิ" ชายผู้นั้นทำทีเป็นไม่อยากค้าขาย ก้มหน้าลงอีกครั้ง "ของร้านข้าชั่งละสิบสองอีแปะ ไม่ลดราคา"
"ช่างเถิด" เจียงเฉินเหมือนตัดสินใจได้ "ของร้านเจ้ายังดูท่าทางดีกว่า ชั่งหนึ่งชั่งเถิด"
"นับว่าเจ้ามีสายตา" ชายผู้นั้นหัวเราะเบา ๆ โยนเชือกหญ้าเส้นหนึ่งมาให้ "เลือกเอาเองเถิด รับรองว่าฤทธิ์ยาเข้มข้นกว่าร้านอื่นแน่นอน"
เจียงเฉินรับเชือกหญ้ามา คลำหยิบเจี๋ยเกิ่งกำหนึ่งมัดให้เรียบร้อย ชั่งน้ำหนัก จ่ายเงิน ล้วนทำอย่างคล่องแคล่ว
ระหว่างถือเจี๋ยเกิ่งเดินออกมา เจ้าของร้านผู้นั้นก็นั่งลงใหม่ หาวใหญ่หนึ่งครั้ง
เสินเหยียนชิวมองดูตลอดทาง อดถามไม่ได้: "เจี๋ยเกิ่งนี้ท่าทางไม่สู้ร้านก่อนหน้านั้น ยังแพงกว่าสองอีแปะ ไฉนเจ้าถึงเลือกซื้อร้านนี้เล่า?"
"อีกทั้ง... ใช่ท่านลุงเจียงเป็นหวัดหรือไม่? เจ้าซื้อเจี๋ยเกิ่งไปทำสิ่งใด?"
นางอยากเอ่ยปากถามตั้งแต่แรกแล้ว ทว่าเห็นเจียงเฉินจ่ายเงินอย่างไม่ลังเล ก็เลยกลืนคำพูดนั้นกลับลงไป