เจียงเฉินขมวดคิ้ว : "ทำไมถึงสนิมขนาดนี้ ?"
ชายผู้นั้นสีหน้าเป็นกังวล อธิบายว่า : "นี่คือมีดที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ เก็บไว้นานเกินไป ก็เลยสนิมไปทั้งอย่างนี้"
"ขายเท่าไร ?"
เจียงเฉินคิดเอาเองก็ว่าใช่ ถ้าไม่สนิมขนาดนี้
เกรงว่าคงถูกโรงจำนำเก็บไปนานแล้ว คงไม่ต้องมาวางขายข้างทางหรอก
"สองตำลึงเงิน" ชายผู้นั้นชูสองนิ้วขึ้นมา
ชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบข้างพากันหัวเราะ "มีดง่อยๆ แค่นี้ ยังคิดจะขายสองตำลึงอีกหรือ สองอีแปะยังเห็นว่าแพงไปเลย !"
เจียงเฉินกวาดตามองขึ้นมองลง แล้วถามอีกครั้ง : "มีเหตุผลอะไรถึงตั้งราคานี้ ?"
ชายผู้นั้นราวกับเพิ่งเจอคนแรกที่ถามราคาอย่างจริงจัง รีบบอก : "พ่อข้าบอกว่านี่คือมีดวิเศษ... ข้าว่า มันน่าจะคู่ควรกับราคานี้"
"ถ้าไม่ใช่เพราะฤดูหนาวนี้ทนไม่ไหวจริงๆ ภรรยาข้านอนป่วยอยู่บนเตียง ข้าก็คงไม่เอามันออกมาขายหรอก"
พูดถึงท้ายที่สุด เสียงก็เบาลงเรื่อยๆ ราวกับหมดความมั่นใจ
ได้แต่มองเจียงเฉิน "อย่างต่ำก็ตำลึงครึ่ง ที่จะซื้อยาเพียงอย่างเดียวก็ต้องใช้เงินหนึ่งตำลึง ข้ายังต้องซื้อข้าวฟ่างไว้กินข้ามหน้าหนาวอีกด้วย"
ตำลึงครึ่ง... หนึ่งพันห้าร้อยอีแปะ
เจียงเฉินมองมีดสั้นเล่มนี้ สนิมเต็มไปหมด ดูเหมือนจะหักได้ทุกเมื่อ
ไม่แปลกที่ชายคนนี้ไม่กล้าลับมัน เกรงว่าลับไปแล้วจะหักคามือ แล้วจะไม่เหลือค่าแม้แต่อีแปะเดียว
เขานึกว่าเสี่ยงทายชี้ทางมา ควรจะเป็นมีดวิเศษสักเล่ม ไม่คิดว่าหน้าตาจะเป็นเช่นนี้