"ศิษย์พี่ฉางเทียน ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?"
เห็นเย่ฉางเทียนดื่มหมดไปสองถ้วย เยว่ชิงซวงก็ตักให้เย่ฉางเทียนอีกจนเต็มถ้วย เอ่ยถามอย่างอดไม่ไหว
"รู้สึกดีทีเดียว ตัวอุ่นไปหมดทั้งร่าง"
เย่ฉางเทียนพยักหน้า
เมื่อครู่เพิ่งต่อสู้อย่างหนักหน่วงสองชั่วยาม หลังจากนั้นมาซดซุปเต่าตุ๋นบำรุงกำลังสองถ้วย ความรู้สึกนี้ช่างสุขสบายยิ่งกว่าอะไร
"……"
ท่านดื่มไปสองสามถ้วยแล้ว กลับรู้สึกแค่อุ่นๆ ตัว ท่านอ่อนเปลี้ยแค่ไหนกันนี่
สถานการณ์ค่อนข้างลำบากใจ
การฝึกคู่ระหว่างนางกับศิษย์พี่ฉางเทียน จะดำเนินไปอย่างรื่นรมย์ต่อไปได้หรือไม่?
"ศิษย์พี่ฉางเทียน คงไม่ใช่ว่าท่านใช้งานไม่ได้จริงๆ หรอกนะ?"
เยว่ชิงซวงรวบรวมความกล้าถามขึ้นมาคำหนึ่ง
นางดื่นสุรากับซุปไปบ้าง ใบหน้างดงามนั้นขาวนวลแฝงสีชาด ดูยั่วยวนยิ่งนัก
"???"
ได้ยินคำถามโพล่งขึ้นมาของเยว่ชิงซวง เย่ฉางเทียนแทบพ่นซุปเต่าที่อมไว้ในปากออกมา
เขาเป็นคนมีพลังมากทีเดียวนะ
เมื่อครู่ยังสู้รบกับเซี่ยชิวสุ่ยเต็มยกถึงหนึ่งชั่วยาม เหตุใดพอถึงปากเยว่ชิงซวงเขาจึงกลายเป็นใช้ไม่ได้?
ไม่ชอบมาพากล!
ผิดวิสัยยิ่งนัก!
หญิงผู้นี้ ทั้งซุปเต่า ทั้งสุราวิญญาณบำรุงกำลัง คงไม่ได้คิดจะฝึกคู่กับเขาคืนนี้หรอกกระมัง?
เยว่ชิงซวงเป็นคนจ่ายเงิน
ความต้องการของเจ้าแม่บุญธรรม โดยหลักแล้วเย่ฉางเทียนควรตอบสนองให้มากที่สุด
แต่ปัญหาคือ เมื่อครู่กับเซี่ยชิวสุ่ยหนึ่งชั่วยามนั้น เขาใช้ของสะสมเกือบสองวันนี้จนเกลี้ยงแล้วแทบทั้งสิ้น