ตำหนักไท่เสวียน
ตำหนักบรรทมของเซี่ยชิวสุ่ย
เย่ฉางเทียนมองเซี่ยชิวสุ่ยตรงหน้า งัวเงียอยู่นานกว่าจะได้สติ
ครู่ก่อนเขามาถึงด้านนอกตำหนักไท่เสวียน กำลังครุ่นคิดว่าจะติดต่อเซี่ยชิวสุ่ยอย่างไร จู่ ๆ เซี่ยชิวสุ่ยก็เคลื่อนย้ายพริบตามาปรากฏตรงหน้าเขา
ชั่วอึดใจต่อมา
เซี่ยชิวสุ่ยก็พาเย่ฉางเทียนเคลื่อนย้ายกลับมายังตำหนักบรรทมของนาง
ต้องยอมรับ
สมญานามหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเป่ยอวี้ของเซี่ยชิวสุ่ย ช่างสมกับกิตติศัพท์ยิ่งนัก
เพียงไม่กี่วันมิได้พบหน้า
เย่ฉางเทียนรู้สึกว่าเซี่ยชิวสุ่ยงดงามตรึงตรากว่าเดิม ราวกับทุกอิริยาบถแผ่เสน่ห์เย้ายวนถึงตาย
“เจ้าสำนัก เหตุใดจึงเรียกให้ข้ามายังตำหนักไท่เสวียนหรือขอรับ”
เย่ฉางเทียนรีบตั้งสติ เอ่ยปากถาม
เซี่ยชิวสุ่ยสีหน้าเรียบเฉยมองเขา “พิษเสน่หาในกายข้ายังมิได้ถูกคลายจนหมด รบกวนการฝึกตนอย่างหนัก พิษเสน่หานี้ต้องกำจัดให้สิ้น เจ้าเข้าใจความหมายข้าหรือไม่”
“……”
เย่ฉางเทียนเบิกตากว้างทันที
บัดซบ!!
เจ้าสำนักเรียกเขามาตำหนักไท่เสวียน ดูท่าคงให้เขามาปรนนิบัตินางจริง ๆ?
“เหตุใด ไม่เต็มใจหรือ”
เมื่อเห็นเย่ฉางเทียนเอาแต่นิ่งอึดไม่อ้าปาก น้ำเสียงเซี่ยชิวสุ่ยพลันเย็นยะเยือก ส่งผลให้อุณหภูมิในห้องคล้ายลดต่ำลงฉับพลัน
“เต็มใจขอรับ เต็มใจ”
เย่ฉางเทียนขนลุกซู่ รีบเอ่ย “ข้าเย่ฉางเทียน เป็นคนของเจ้าสำนักเมื่อมีชีวิต ตายก็เป็นผีของเจ้าสำนัก จะฝ่าฟันอันตรายเพื่อเจ้าสำนักโดยไม่พร่ำบ่น!”
ล้อกันเล่นรึ!
หากตอนนี้เขาบังอาจกล่าวคำว่าไม่ สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเซี่ยชิวสุ่ยผู้โกรธแค้นจนเสียอาการจะตบเขาจนแหลกสลายเป็นเถ้าธุลีหรือไม่