“คุณหนูเฉิงคงอ่านจดหมายของผมแล้วใช่ไหมครับ” จีเฉียนโม่เก็บพัดพับในมือ ก่อนกดมันไว้กลางฝ่ามือแล้วกำแน่น
“ตอนนี้ได้พบผมแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้างครับ?”
“เอ่อ... อ่านแล้วค่ะ” (ถึงจะอ่านไม่จบก็เถอะ)
“คุณยอดเยี่ยมมาก ผมว่าคุณชายมีบุคลิกดีทีเดียว คงเป็นคนที่ประสบความสำเร็จได้แน่!” (เป็นคำพูดที่พ่อบ้านหลี่สอนมา)
“แล้วเรื่องหนังสือหมั้น...” แววตาของจีเฉียนโม่มีความคาดหวังเจืออยู่
“ฉัน...”
เฉิงอี้อีกำลังจะปฏิเสธ แต่เสิ่นอันเยว่กลับยกแขนขึ้นขวางหน้าเธอไว้ก่อน แล้วโอบตัวเฉิงอี้อีไว้ครึ่งหนึ่งราวกับกำลังปกป้องของกิน
ความคิดในใจ: เอวของพี่สาวสัมผัสดีจัง... เดี๋ยวฉันขอกอดไว้ไม่ปล่อยได้ไหมนะ?
“ดูเหมือนพวกคุณจะสนิทกันดีนะครับ”
จีเฉียนโม่ยิ้มน้อย ๆ ใบหน้าดูสุภาพอ่อนโยน
ก่อนหน้านี้เขาเคยตามจีบเสิ่นอันเยว่ แต่ก็ไม่สำเร็จ
ทว่าจีเฉียนโม่ไม่ใช่คนประเภทเดียวกับจ้าวชิงอวี่ที่ตามตื๊อไม่เลิก พอรู้ว่าเสิ่นอันเยว่ไม่ได้คิดอะไรกับตน เขาก็ยอมถอยอย่างเด็ดขาด ดังนั้นระหว่างเขากับเสิ่นอันเยว่จึงไม่มีความขัดแย้งใด ๆ
ตอนนี้กิจการของตระกูลจีกับตระกูลเสิ่นก็ไม่ได้ขัดแย้งกันมาก ต่างแข่งขันกันอย่างยุติธรรม เพราะฉะนั้นเมื่อจีเฉียนโม่เห็นเสิ่นอันเยว่กับเฉิงอี้อีสนิทสนมกันถึงขั้นเดินกอดกันไปมา เขาจึงรู้สึกยินดี
อย่างน้อยว่าที่คู่หมั้นของเขาในอนาคตก็จะไม่ถูกรังแกในตระกูลเสิ่นใช่ไหมล่ะ?
“พี่สาวของฉันไม่อยากมีความรักค่ะ”
“คุณชายจี คุณยอมแพ้เถอะค่ะ”
“ผมยังอยากฟังความเห็นของคุณหนูเฉิงครับ” จีเฉียนโม่ยังไม่ยอมถอดใจ