เสิ่นจิงเฉินกับเสิ่นซิงเหยาต่างก็มีธุระของตัวเอง
คนแรกยังออกจากเมืองหลวงไม่ได้ชั่วคราว เพราะทางโรงเรียนมีเรื่องบางอย่างที่ต้องให้เขาไปจัดการด้วยตัวเอง
ส่วนคนหลังอยากฉวยกระแสจากงานเลี้ยงครั้งนี้ให้เป็นประโยชน์
อย่างไรเสีย ตระกูลเซียวก็ขายหน้าครั้งใหญ่ แม้เสิ่นซิงเหยาจะปล่อยข่าวลือบนอินเทอร์เน็ตไม่ได้ แต่เผยแพร่ข่าวก็ย่อมไม่มีปัญหา!
ถึงตอนนั้นขอแค่จัดการอะไรสักหน่อย ต่อให้แย่ที่สุด อย่างน้อยก็ทำให้เซียววั่งอวิ๋นไม่มีหน้าไปหาภรรยาตลอดชีวิตได้กระมัง?
……
ช่วงนี้ เสิ่นอันเยว่พยายามปรับนาฬิกาชีวิตให้เป็นปกติได้สำเร็จ เพราะอยากอยู่เล่นกับเฉิงอี้อี
ดังนั้นพอตกกลางคืน เธอก็เข้านอนแต่หัวค่ำ
รุ่งเช้าวันถัดมา
หลังจัดกระเป๋าและเตรียมเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไว้สองสามชุด เฉิงอี้อีก็ออกเดินทางไปชนบทพร้อมกับเสิ่นอันเยว่
คนขับรถย่อมเป็นหลี่จือเหิง
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเคลื่อนถอยหลังอย่างรวดเร็ว อาคารรอบข้างเริ่มเบาบางลงเรื่อย ๆ กระทั่งเหลือเพียงต้นไม้ใบหญ้ากับถนนสายตรง
“อันเยว่ ปู่กับย่าพักอยู่ชนบทมาตลอดเลยเหรอ?” เฉิงอี้อีกับเสิ่นอันเยว่นั่งอยู่เบาะหลังด้วยกัน “ทำไมพวกท่านไม่เข้าเมืองล่ะ?”
“พวกท่านเบื่อแล้ว” เสิ่นอันเยว่ตอบ “ที่ตระกูลเสิ่นประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้ ปู่กับย่ามีส่วนสำคัญมาก”
“แต่พวกท่านก็ทนกับการแก่งแย่งชิงดีและหลอกลวงกันในแวดวงราชการไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”
“แม้แต่หลังแต่งงานกัน พวกท่านก็มีพ่อแค่คนเดียว เพื่อให้เป็นผู้สืบทอด...”