กินอาหารรองท้องไปพอประมาณแล้ว เสิ่นเฟิงกับเซี่ยเฉินอวี๋ก็ออกจากห้องส่วนตัวไปพบแขก
อย่างไรเสีย วันนี้ไม่ได้เป็นเพียงงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของเฉิงอี้อีเท่านั้น ห้าตระกูลใหญ่ต่างมารวมตัวกัน ทั้งยังมีตระกูลผู้ดีอีกมากมาย จึงเป็นโอกาสเหมาะแก่การเจรจาธุรกิจ
ส่วนเฉิงอี้อีซึ่งเป็นตัวเอกของงาน กลับยังอยู่ในห้องส่วนตัว
เพราะเธอยังไม่ค่อยรู้จักพูดจาตามมารยาทในงานสังคม
ยิ่งตอนนี้เฉิงอี้อีงดงามราวนางฟ้า หากออกไปข้างนอก ไม่รู้จะมีคุณชายจากตระกูลใหญ่กี่คนมารุมล้อมเธอ
“ว้าว... มากกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย” เสิ่นซิงเหยาไม่รู้ไปหยิบถุงใส่ของขอบทองกองหนึ่งมาจากไหน
เขาก้าวฉับ ๆ เข้ามาหาเฉิงอี้อี แล้วเทของในมือออกมาตรงหน้าเธอรวดเดียว
“เอ้า เลือกดูสิ”
“มีคนที่ถูกใจบ้างไหม?”
“นี่อะไรเหรอ?” เฉิงอี้อีพูดพลางหยิบซองจดหมายขึ้นมาสุ่ม ๆ ซองหนึ่งแล้วแกะออก
ข้างในมีรูปถ่ายของชายคนหนึ่ง ชื่อของเขา แม้แต่ความชอบและประวัติโดยย่อก็มีครบ...
“จดหมายสู่ขอที่แขกยื่นมา” เสิ่นซิงเหยายักไหล่อย่างจนใจ “ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากคบใคร แต่ถึงอย่างนั้นพวกคุณชายก็ใช้เวลาตั้งนานเขียนจดหมายพวกนี้ขึ้นมานะ”
“อีกอย่าง พวกเขายังให้เงินมาไม่น้อย ตามมารยาทแล้ว อีอี เธอก็น่าจะอ่านคร่าว ๆ สักหน่อย”
“แต่ถ้าไม่อยากอ่านก็ไม่เป็นไรนะ” เสิ่นซิงเหยาเท้าเอวข้างหนึ่ง พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ยังไงพวกนั้นก็ไม่รู้หรอก”
“งั้นฉันอ่านหน่อยก็ได้”
เฉิงอี้อีไม่ได้คิดจะคบกับผู้ชาย แต่เธอไม่ค่อยได้เห็นโลกกว้าง จึงอยากรู้ว่าพวกคุณชายชนชั้นสูงเขียนหนังสือกันเก่งแค่ไหน