ในเมื่อเสิ่นซิวจิ่งให้เสิ่นอันเยว่พาเฉิงอี้อีไปเอากุญแจ ก็ย่อมหมายความว่าเขายอมรับหลานสาวคนนี้แล้ว
ถึงอย่างไรคนนอกจะมีสิทธิ์รู้ตำแหน่งที่ซ่อนกุญแจได้อย่างไร?
ภายในกระท่อมมีฟืนวางอยู่บ้าง ทั้งยังมีจักรยานคานสูงสองสามคันกับจักรยานไฟฟ้า
แม้จะเรียกว่ากระท่อม แต่แท้จริงแล้วห้องนี้ไม่ได้เล็กเลย แถมยังติดประตูม้วน รถยนต์คันเล็กก็ขับเข้าออกได้อย่างอิสระ
เสิ่นอันเยว่พาเฉิงอี้อีเดินเข้าไปทางประตูด้านข้าง
ประตูบานนี้ไม่ได้ล็อก พอผลักเปิดออก ข้าง ๆ ก็มีรังเล็ก ๆ อยู่
กุญแจซ่อนอยู่ข้างรังนั่นเอง
เสิ่นอันเยว่เอื้อมมือหยิบมันออกมา ก่อนพาเฉิงอี้อีเดินไปทางประตูใหญ่ของคฤหาสน์
เพิ่งก้าวออกจากประตู สุนัขสีขาวตัวหนึ่งก็วิ่งสวนเข้ามา
ขนทั่วร่างของมันขาวสะอาดราวหิมะ ไม่มีขนสีอื่นปะปนแม้แต่น้อย ขนนุ่มฟูห่อหุ้มร่างเล็กกะทัดรัด ดวงตากลมดำขลับชุ่มชื้นเป็นประกาย
มันส่งเสียงครางหงิง ๆ ด้วยความตื่นเต้นไม่หยุด ราวกับอีกเดี๋ยวก็จะพูดได้
มันกระโดดโลดเต้นอย่างควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เสิ่นอันเยว่ลูบหัวมันอยู่พักใหญ่ กว่ามันจะยอมผละจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์
ตอนแรกเฉิงอี้อียังกลัวว่าสุนัขตัวนี้จะกัดเธอ แต่เนี่ยนเกาไม่ได้โง่เสียหน่อย คนที่คล้องแขนเดินมากับเจ้านายตัวน้อยจะเป็นคนนอกได้อย่างไร?
วันนี้ถ้ามันกล้างับเธอ คืนนั้นคงได้ไปสู่สุคติแน่
หลังจากมันจากไป เสิ่นอันเยว่ก็อธิบายว่า «เมื่อกี้ชื่อเนี่ยนเกา เป็นสุนัขที่คุณปู่คุณย่าเลี้ยงไว้ ที่บ้านยังมีแมวลายตัวเล็กอีกตัว ชื่อเหนียนเกา»