“ฮือ ๆ...” ตั้งแต่ยังเล็ก เฉิงอี้อีก็ไม่เคยให้พ่อแม่ช่วยอาบน้ำอีกเลย
แม้แต่ตอนมีเหตุจำเป็นต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงเรียน เธอก็ยังเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ
พูดได้ว่าในรอบสิบกว่าปีที่ผ่านมา เสิ่นอันเยว่เป็นคนเดียวที่เคยเห็นเรือนร่างของเฉิงอี้อี
เพราะอย่างนั้น เฉิงอี้อีจึงรู้สึกว่าความบริสุทธิ์ของตัวเองถูกพรากไปแล้ว!
แต่พอคิดอีกที...
ไม่สิ!
เสิ่นอันเยว่ก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?
อย่างนั้นตัวเองก็น่าจะ... ยังพอเรียกว่าไม่ได้ถูกเห็นหมดทั้งตัวล่ะมั้ง?
“อันเยว่ เธอไม่ได้จะไปเข้าห้องน้ำเหรอ?” เฉิงอี้อีเริ่มสงบลงจากอาการตื่นตระหนกแล้ว จึงไม่ได้นั่งอยู่บนพื้นอีก เธอลองใช้มือวัดอุณหภูมิน้ำ ก่อนจะค่อย ๆ หย่อนตัวลงไปในอ่างอาบน้ำ
ผิวน้ำมีฟองปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง ช่วยบังเรือนร่างของเธอได้
“พี่สาว ยังดูไม่ออกอีกเหรอคะ?” แววตาน้อยใจวูบผ่านใบหน้าของเสิ่นอันเยว่ “หนูก็กะจะอาบน้ำเหมือนกัน...”
“งั้นรอฉันอาบเสร็จก่อนได้ไหม...”
“แต่เสื้อผ้าหนูเปียกหมดแล้วนะคะ” เสิ่นอันเยว่ไม่รอให้เฉิงอี้อีพูดต่อ เธอก็เท้าแขนกับขอบอ่าง ดวงตาคู่งามสบประสานกับเฉิงอี้อี
“พี่สาวไล่หนูออกไป แล้วเดี๋ยวหนูจะใส่อะไรล่ะคะ?”
“อีกอย่าง หนูเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนแค่ชุดเดียว ถ้าใส่ตอนนี้ พออาบน้ำเสร็จก็ไม่มีเสื้อผ้าสะอาดใส่น่ะสิคะ”
เฉิงอี้อีถูกเสิ่นอันเยว่มองจนแก้มร้อนผ่าว แดงเรื่อไล่จากลำคอไปจนถึงหลังใบหู
แต่เธอยังคงแสร้งทำเป็นใจเย็นแล้วพูดว่า “ฉันเอามาเปลี่ยนสองชุด เธอใส่ของฉันไปก่อนแก้ขัดดีไหม?”