เฉิงอี้อีมองเสิ่นอันเยว่ที่กำลังหลับอยู่ แล้วรู้สึกว่ายัยคนนี้น่ารักเกินไปแล้ว
เธอกระชับหมอนข้างในมือ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้แล้วสูดกลิ่นเบา ๆ
หอมมาก ไม่มีแม้แต่กลิ่นเหงื่อจาง ๆ สักนิด เมื่อแสงที่เหลืออยู่ส่องกระทบ ความสะอาดของมันก็เห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
นอกจากนั้น ยังช่วยให้หลับสบายอย่างที่เสิ่นอันเยว่บอกจริง ๆ แถมยังมีกลิ่นกายของเธอติดอยู่ด้วย
เฉิงอี้อีกล้าพนันได้เลยว่า ถ้าเอาหมอนข้างขนาดเท่าตัวคนที่ยังมีกลิ่นเดิม ๆ ใบนี้ไปประมูลข้างนอก ต่อให้ตั้งราคาไว้ 100,000 ก็ยังมีพวกโรคจิตแย่งกันซื้อ!
แต่เฉิงอี้อีไม่ได้คิดจะเอาไปประมูลหรอก
เพราะเธอมองออกว่าลวดลายบนหมอนข้างปักด้วยมือ แค่เดาก็รู้แล้วว่าฝีมือเสิ่นอันเยว่
“ฝีมือดีเหมือนกันนะ...”
เฉิงอี้อีพึมพำเบา ๆ กอดหมอนข้างไว้พักหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังเสิ่นอันเยว่
ตอนนี้เสิ่นอันเยว่หลับไปแล้ว
ดูเหมือนเพราะนอนคนเดียวมานาน พอเสิ่นอันเยว่หลับทีไรก็มักจะหลับลึก
เฉิงอี้อีหยิกแก้มเธอเบา ๆ แต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลยแม้แต่น้อย
เพียงแต่มือของเสิ่นอันเยว่ซุกซนอยู่หน่อย ๆ เธอกำผ้าห่มเบา ๆ ราวกับอยากพับแล้วดึงเข้ามากอดไว้
“ดูท่าจะติดนิสัยกอดของตอนนอนสินะ...”
เฉิงอี้อีนอนหลับด้วยท่าทางดีมาตลอด สำหรับเธอแล้วจะมีหมอนข้างหรือไม่มีก็ไม่ต่างกัน
คิดพลาง เฉิงอี้อีก็ลองยัดหมอนข้างเข้าไปในอ้อมแขนของเสิ่นอันเยว่
แต่ถึงอย่างไรก็มีคนนอนอยู่บนเตียงสองคน