“อะไรนะ?!”
เฉิงอี้อีรู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของตัวเองพังทลายลง
ถ้าผู้หญิงไม่ชอบผู้ชาย แล้วจะชอบอะไรล่ะ?
ผู้หญิงด้วยกันเหรอ?!
“พี่สาว!” ไม่รู้ว่าเสิ่นอันเยว่เข้ามาอยู่ข้างเฉิงอี้อีตั้งแต่เมื่อไร เธอดึงอีกฝ่ายออกมา ใบหน้าสวยประณีตเผยความกระอักกระอ่วนจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี “พี่ถามคนอื่นแบบนั้นได้ยังไงคะ?!”
“ขะ...ขอโทษนะ ฉันก็ไม่รู้นี่นา” ตอนนี้เฉิงอี้อีก็เสียใจแทบแย่เหมือนกัน เธอแค่รู้สึกว่าถังซิงลั่วพูดคุยด้วยง่ายมาก ผู้หญิงแบบนี้ปกติคงมีคนตามจีบไม่ขาดสินะ?
ถามประสบการณ์ความรักอะไรทำนองนี้ เผื่อวันหน้าจะได้ใช้บ้างไม่ใช่เหรอ?
เสิ่นอันเยว่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบลดเสียงลงแล้วพูดว่า “ถังซิงลั่ว...เขา...”
“เขาเป็นผู้ชายนะ...”
“หา?!”
เฉิงอี้อีมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เธอแค่คิดว่าถังซิงลั่วหน้าอกแบนไปหน่อย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าคนคนนี้จะเป็นผู้ชาย!
คนตระกูลถังหน้าตาดีละเอียดประณีตกันขนาดนี้เลยเหรอ?!
ตอนหนี่วาสร้างมนุษย์ นางเผลอทำรายละเอียดบางอย่างผิดไปหรือเปล่า?!
“ก็โทษฉันด้วยที่ไม่ได้ย้ำให้พี่ฟัง...” เสิ่นอันเยว่ถอนหายใจแล้วกล่าว “ตอนนั้นพี่อาจฟังไม่ชัด แต่แรกฉันก็บอกแล้วว่าเขาเป็นคุณชายตระกูลถัง...”
เวลานี้เฉิงอี้อีเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าคำสาปของถูหลิงคืออะไร
นี่มัน...นี่มัน...
แต่ถึงอย่างนั้น เฉิงอี้อีก็ยังอดสงสัยไม่ได้
“เอ่อ...”
“อันเยว่...”
“ถังซิงลั่วมีแฟนผู้ชายหรือเปล่า?”
“พี่สาว พอได้แล้ว!” เสิ่นอันเยว่แทบอยากเขกหัวพี่สาวให้รู้แล้วรู้รอด “เขาก็บอกแล้วว่าเขาชอบผู้หญิงตามปกติ แบบนี้จะมีได้ยังไงคะ!”