คอเสื้อของเฉิงอี้อีเป็นสีขาวงาช้าง กระดุมสีเงินเม็ดเล็กเรียงกันเป็นระเบียบตามแนวกึ่งกลาง ขับให้ลำคอของเธอดูเรียวระหงและสง่างาม
ทับด้วยผ้าคลุมไหล่สีดำทรงสั้น ดีไซน์เรียบกริบคลุมช่วงไหล่และแผ่นหลังได้พอดี ทั้งเพิ่มมิติให้ชุดและเผยให้เห็นความสูงส่งห่างเหินแบบคุณหนูใหญ่
ท่อนล่างเป็นกระโปรงสั้นเอวสูงทรงดอกตูม ชายกระโปรงประดับลูกไม้
ตรงเอวยังมีกระดุมโลหะเรียบง่าย เพิ่มความเป็นสาวน้อยให้ลุคโดยรวมขึ้นอีกสองส่วน
ส่วนเรียวขาขาวผ่องนั้น เผยให้เห็นอย่างไม่ปิดบัง
รูปร่างของเฉิงอี้อีสูงโปร่งอยู่แล้ว พอแต่งชุดนี้เข้าไปก็ถึงขั้นที่แค่อุ้มขาไว้ก็เรียกแม่ได้แล้ว!
ถังซิงลั่วมองจนตะลึงไปชั่วขณะ กว่าจะได้สติกลับมาก็ตอนที่เสิ่นอันเยว่เรียกเฉิงอี้อีให้มายืนข้างกาย แล้วโอบแขนเธออย่างสนิทสนม
“นี่พี่สาวฉันเอง!”
“เมื่อกี้ฉันเพิ่งบอกชื่อเธอไป เธอชื่อเฉิงอี้อี!”
“คุณหนูเฉิง สวัสดีครับ” ถังซิงลั่วมีมารยาทมาก แม้จะเจอคนรุ่นเดียวกันก็ยังก้มหัวคำนับเล็กน้อย
แต่ในใจของเขาตอนนี้กลับไม่สงบนัก
เพราะเฉิงอี้อีสร้างความประทับใจให้เขาอย่างเหลือเชื่อ
นี่เป็นครั้งแรกที่ถังซิงลั่วได้พบผู้หญิงที่มีบุคลิกเช่นเฉิงอี้อี
จะพูดอย่างไรดีล่ะ?
เธอแตกต่างจากคุณหนูตระกูลอื่นที่เกิดมาพร้อมช้อนทองคาบอยู่ในปาก เฉิงอี้อีคล้ายไข่มุกเรืองแสงที่ถูกปัดฝุ่นจนเผยประกาย
แววตาไร้ความหยิ่งยโส
และยังแตกต่างจากคุณหนูคนอื่นที่ดูเลือนรางราวกับความปรารถนาทุกอย่างได้รับการเติมเต็มแล้ว
เฉิงอี้อีดูสดใสและอ่อนโยน