หลังจากจัดการจ้าวชิงอวี่... เอ่อ หลังจากไล่จ้าวชิงอวี่ไปแล้ว จ้าวชิงเหยาก็เผยสีหน้ารู้สึกผิดออกมา “ขอโทษนะ เสิ่นอันเยว่ พี่ชายฉันเอาแต่ไม่ทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอัน วันนี้ก็รบกวนเธออีกแล้ว”
เสิ่นอันเยว่ตอบว่า “ไม่เป็นไร ฉันชินแล้ว”
“แล้วคนนี้...” จ้าวชิงเหยาเลื่อนสายตาไปมองเฉิงอี้อี ก่อนจะนิ่งไปครู่ใหญ่แล้วค่อยถามต่อ “คือใครเหรอ?”
“พี่สาวของฉัน” มือของเสิ่นอันเยว่ที่จับมือเฉิงอี้อีอยู่ชื้นเหงื่อขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย “ก็คือคุณหนูตัวจริงของตระกูลเสิ่น”
“อ๋อ เข้าใจแล้ว~”
จ้าวชิงเหยายื่นมือออกมา พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “ฉันชื่อจ้าวชิงเหยา เป็นน้องสาวของเจ้าคนไม่ได้เรื่องเมื่อกี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะ!”
เฉิงอี้อีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยื่นมือข้างที่ว่างอยู่ไปจับกับมือของจ้าวชิงเหยา แล้วตอบว่า “ฉันชื่อเฉิงอี้อี”
เธอกำลังจะชักมือกลับ แต่จ้าวชิงเหยากลับจับมือเธอพลิกดูตามใจชอบ
“ข้อนิ้วมีหนังด้านบาง ๆ อยู่ชั้นหนึ่ง แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวไม่นานก็หายเอง”
เมื่อปล่อยมือแล้ว เธอก็ถามว่า
“เฉิงอี้อี เมื่อก่อนเธอทำงานใช้แรงอยู่บ่อย ๆ ใช่ไหม?”
“อย่างเช่นทำงานพิเศษอะไรแบบนั้น?”
“อืม” เฉิงอี้อีไม่คิดเลยว่าพี่น้องคู่นี้จะมีสายตาเฉียบคมในการอ่านคนขนาดนี้ คนหนึ่งดูจากบุคลิก อีกคนดูจากมือ
“ลำบากมามากเลยนะ ตระกูลเสิ่นตามหาเธอมาหลายปี ต่อจากนี้คงไม่ปล่อยให้เธอต้องลำบากอีกแล้ว”
“ทิ้งความทุกข์ในอดีตไป แล้วมองไปข้างหน้ากันเถอะ!”
“จริงสิ เสิ่นอันเยว่ ถ้าต่อไปพี่ชายฉันยังมารบกวนเธออีก โทรหาฉันได้นะ ฉันจะลากเขากลับบ้านเอง!”
“ไม่ต้องลำบากเธอหรอก...” เสิ่นอันเยว่มีความประทับใจต่อจ้าวชิงอวี่อยู่พอสมควร ไม่อยากให้เขาเสียหน้าต่อหน้าคนอื่น