มองไปรอบ ๆ ผู้คนที่กำลังรออยู่หน้าประตู ต่างมีกลิ่นอายความร่ำรวยแผ่ออกมาจาง ๆ
ถึงอย่างไร คนที่ผลการเรียนแย่แถมครอบครัวยากจนก็มักไม่มาเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำแบบนี้
อีกอย่าง ทุกคนก็รู้กันดีว่าเมืองหลวงยินดีต้อนรับคุณ...
ไม่ใช่สิ เธอมาจริง ๆ เหรอ?
ยัยบ้านนอกเอ๊ย!
ถึงพวกเขาจะมีทรัพย์สินไม่น้อย แต่ตอนเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูก็ยังวางตัวเรียบร้อย เพราะที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำ ความน่าเกรงขามของมันไม่อาจกังขาได้ ส่วนการฝากเส้นสายเข้ามาน่ะหรือ อย่าแม้แต่จะคิด
“พี่ชาย!” เสิ่นอันเยว่กวาดตามองไปรอบ ๆ ในที่สุดก็พบเสิ่นจิงเฉินที่ถูกสาว ๆ ล้อมเอาไว้
เธอสนิทกับคนในครอบครัวมาก ในเมื่อมีพี่ชายอยู่เพียงคนเดียว ส่วนใหญ่จึงไม่เรียกพี่ใหญ่ พี่รอง หรือพี่สาม แต่เรียกสั้น ๆ ว่าพี่
ส่วนทางด้านเสิ่นจิงเฉินในตอนนี้...
“รุ่นพี่คะ ตอนนี้เรียนปีไหนแล้วเหรอคะ?! มีแฟนหรือยัง?” หญิงสาวคนหนึ่งตาเป็นประกาย สายตาที่แฝงความคิดไม่ดีจับจ้องเสิ่นจิงเฉินไม่หยุด
“รุ่นพี่คะ ฉันได้คิวนัดแล้ว!” หญิงสาวอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ หยิบโทรศัพท์ออกมา รีบร้อนโชว์หลักฐานการนัดหมายกับคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ดู “ต่อไปฉันก็จะเป็นรุ่นน้องของรุ่นพี่แล้ว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!”
“ฉันเพิ่งมาที่มหาวิทยาลัย ยังไม่คุ้นทางเลย~ พาพาฉันไปหน่อยได้ไหมคะ?”
“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ปล่อยให้คุณเสียเที่ยวหรอก! ยกฉันให้คุณเลยก็ได้!”
“ถอยไป!” ท่ามกลางฝูงชน หญิงสาวคนหนึ่งที่ทั้งการแต่งกายและบุคลิกโดดเด่นกว่าคนอื่น ใช้แรงผลักหญิงหื่นที่แทบจะแนบอกเสิ่นจิงเฉินออกไปอย่างไม่เบาไม่แรง
จากนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าในพริบตา บนใบหน้ามีความเขินอาย 3 ส่วน ความน่ารัก 3 ส่วน ความไม่...ไม่เป็นไร 1.5 ส่วน และอีก 2.5 ส่วนเป็น『???』 (คำถามเติมคำ)