มื้อนี้เฉิงอี้อีกินจนอิ่มแปล้ ถ้ากลับไปนอนบนเตียงตอนนี้คงหลับไม่ลงแน่
“ทุกวันเธอเป็นแบบนี้เหรอ?”
ตอนถาม เฉิงอี้อีกลับยังไม่ยอมปล่อยมือ แถมยังกอดแขนเสิ่นอันเยว่ไว้แน่น
ไม่มีเหตุผลอื่น แค่สัมผัสแล้วรู้สึกดีเท่านั้น
…เหรอ?
“กินข้าวเสร็จแล้วนอนเลย แบบนั้นคงไม่ดีกับกระเพาะหรอกมั้ง?”
“เอ๊ะ…?” เสิ่นอันเยว่ไม่รู้จะรับมืออย่างไรกับความห่วงใยที่จู่ ๆ ก็ได้รับ
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมพี่สาวที่เมื่อครู่ยังพูดจาบีบคั้น ถึงได้อ่อนโยนลงกะทันหันขนาดนี้
เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องเป็นที่รองรับอารมณ์เสียอีก!
เพราะในมุมมองของเสิ่นอันเยว่ ตัวเธอเองก็เป็นคนที่บังเอิญแย่งชิงชีวิตสุขสบายของคนอื่นมา
แม้จะไม่ได้ตั้งใจ แต่เธอก็รู้ดีว่าตัวเองเป็นใคร
เธอไม่ใช่คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเสิ่น
และไม่เคยคิดจะยึดครองตำแหน่งคุณหนูตระกูลเสิ่น เธอเพียงอยากคืนทุกอย่างให้เจ้าของที่แท้จริง
นอกจากนั้น เธอยังอยากชดเชยให้เฉิงอี้อีจากใจจริง ต่อให้ถูกคุณหนูตัวจริงคนนี้ใช้ราวกับคนรับใช้ เธอก็ยอม
ตอนนี้ท่าทีของเฉิงอี้อีกลับเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แม้เสิ่นอันเยว่จะไม่รู้สาเหตุ แต่ในใจก็ดีใจมาก
เพราะเมื่อเทียบกับการถูกตำหนิและกลั่นแกล้งไม่รู้จบแล้ว
เธออยากปรับความเข้าใจกับคนตรงหน้าดี ๆ มากกว่า
อีกทั้งเสิ่นอันเยว่ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรไว้สูงเลย
เธอไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องตำแหน่งผู้สืบทอดตระกูลเสิ่นหรือทรัพย์สิน เธอก็ยอมถอยได้เสมอ