หลังจากเฉิงอี้อีเข้ามาในห้องนอนของเสิ่นอันเยว่แล้ว เธอก็ไม่ได้มีท่าทีเก้อเขินแม้แต่น้อย พุ่งเข้าใส่ก้อนนูนตรงกลางผ้าห่มทันที
“อะไรน่ะ?”
สัมผัสนุ่มนิ่มมาก ต่อให้มีผ้าห่มกั้นอยู่ กอดแล้วก็ยังรู้สึกสบาย
“นั่นหมอนกอดของฉันเอง” เสิ่นอันเยว่หน้าแดงก่ำ นั่งลงข้างเตียงแล้วกดผ้าห่มไว้ ราวกับข้างในมีความลับที่บอกใครไม่ได้ซ่อนอยู่
“พี่สาว เข้าเรื่องกันเถอะ”
“เมื่อก่อนพ่อกับแม่ต้องทำงานจนดึกดื่นกว่าจะกลับบ้านเป็นประจำเลยเหรอ?”
“อืม ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนั้น” เฉิงอี้อีเอานิ้วชี้แตะริมฝีปาก ทำท่านึกย้อนความหลัง “ช่วงนั้นทั้งสองคนทำงานจิปาถะอยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง”
“งานที่ไซต์ก่อสร้างหลายครั้งก็เร่งให้เสร็จตามกำหนด เลยให้พวกเขาอยู่ทำงานล่วงเวลา ส่วนค่าโอทีได้หนึ่งเท่าครึ่ง”
“ไม่ผิดกฎหมายเหรอ?” เสิ่นอันเยว่ไม่ใช่คุณหนูในแจกันที่ไม่เคยรู้จักความสุขพร้อมหน้าพร้อมตาในครอบครัวและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอก “บังคับให้ทำงานล่วงเวลาอะไรแบบนั้น...”
เธอพอมีความรู้เรื่องกฎหมายอยู่บ้าง จึงรู้ดีว่าการบังคับให้คนงานทำงานล่วงเวลานั้นผิดกฎหมาย
“อืม... จะเรียกว่าบังคับก็ไม่เชิงหรอกมั้ง?”
เฉิงอี้อีเอนตัวลงนอนบนเตียง เหยียดแขนขาอย่างอ่อนช้อย แล้วพูดเรื่อยเปื่อยว่า “งานจิปาถะในไซต์ก่อสร้างไม่ใช่งานประจำที่มั่นคง ทำงานวันหนึ่งก็ได้เงินวันหนึ่ง”
“ถ้าปฏิเสธทำโอที คราวหน้าผู้รับเหมาก็อาจไม่เรียกพวกเขาแล้ว”
“ตอนปิดเทอมฤดูร้อน ฉันก็เคยไปทำงานที่ไซต์ก่อสร้างเหมือนกัน”
“งานนี้ทั้งเหนื่อย ทั้งลำบาก ทั้งสกปรก แต่ข้อดีก็คือค่าแรงค่อนข้างสูง จะหาคนมาทำก็ง่ายมาก”