“ในตระกูลเรา รุ่นของพี่กับฉันยังไม่เคยมีใครเรียนสูงเป็นพิเศษเลย เพราะงั้นหลังจากนี้พี่รองคงจะสอบต่อปริญญาโทหรือปริญญาเอก อะไรทำนองนั้น นี่ก็เป็นแผนของเขาเองด้วย”
“ส่วนเรื่องนิสัย พี่รองเป็นคนอ่อนโยนที่สุด”
“ถ้าไม่ใช่เรื่องที่แตะเส้นแบ่งของเขา เขาก็มักจะยอมคนอื่นอยู่เสมอ”
“แต่พี่รองไม่ได้โง่นะ เขาไม่เคยยอมให้คนเลวที่มีเจตนาร้ายหรอก”
……
หลังจากเสิ่นอันเยว่เล่าให้ฟัง เฉิงอี้อีก็พอเข้าใจนิสัยของพี่ชายทั้งสามคนแล้ว
ถึงว่าเสิ่นเป็นตระกูลใหญ่จริง ๆ
ลูกหลานที่เลี้ยงดูออกมาล้วนมีคุณธรรมและมีความคิดที่ถูกต้อง
ไม่เหมือนในเรื่องเล่าบางเรื่อง ที่ลูกหลานตระกูลใหญ่เอาแต่กร่างวางอำนาจ วัน ๆ รังแกคนอื่นด้วยอิทธิพลของตัวเอง
แบบนั้นไม่เรียกว่าตระกูลใหญ่หรอก แค่พวกเศรษฐีใหม่ที่ว่างจัดจนชอบระบายอารมณ์ใส่คนยากจนที่เหมือนกับตัวเองในอดีต
คนพวกนั้นต่างจากหมาข้างถนนแค่ข้อเดียว คือมารยาทแย่กว่าหมาเสียอีก
“เอ๊ะ พี่ ๆ เคยมีแฟนกันไหม?”
ถึงยังไงเฉิงอี้อีก็เป็นผู้หญิง พอจู่ ๆ มีพี่ชายขึ้นมา ในใจก็อดเกิดความอยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านไม่ได้
ไม่ได้คิดอะไรหรอก แค่อยากรู้เฉย ๆ
เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของหนุ่ม ๆ จากตระกูลใหญ่……
แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว!
“เรื่องนี้…เหมือนจะไม่เคยจริง ๆ นะ”
“พี่ใหญ่รำคาญที่พวกผู้หญิงพูดมากมาตั้งแต่เมื่อก่อน เลยลงมือทำร้ายพวกเธอไปหลายคน เพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าตามจีบเขาอีก”
“แม้แต่พวกผู้ใหญ่ก็ไม่ค่อยส่งหนังสือหมั้นหมายมาให้แล้ว บอกว่า……”
“กลัวโดนทำร้ายเหรอ?”