“สวยมาก!”
เฉิงอี้อียืนหมุนตัวหน้ากระจกอยู่หลายรอบ ชื่นชมชุดที่สวมใส่อย่างไม่รู้เบื่อ
กระโปรงที่ใส่ไม่ได้สั้นจู๋จนเกินไป ปิดกางเกงซับในข้างในได้มิด แถมยังสวมสบายและเย็นดีด้วย
“พี่คะ” เสียงของเสิ่นอันเยว่ดังขึ้นจากนอกประตู
เธอเคาะประตูเบา ๆ แววตากระจ่างใสมีอารมณ์ประหลาดบางอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
จู่ ๆ เธอก็วางมือลงบนลูกบิด ค่อย ๆ กดลง ก่อนจะผลักประตูเปิดอย่างรวดเร็ว!
“พี่กำลังแต่งหน้าอยู่หรือคะ ให้หนูช่วยไหม!”
ทันทีที่เปิดประตู สายตาของเสิ่นอันเยว่ก็เริ่มกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็หยุดลงที่เฉิงอี้อีซึ่งแต่งตัวเรียบร้อยดี
“ไปกันเถอะ” เฉิงอี้อีจัดปกเสื้อให้เข้าที่ เตรียมตัวขั้นตอนสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย “ออกเดินทาง!”
“……”
น่าเสียดาย ไม่เห็นอะไรเลย...
แววผิดหวังวูบหนึ่งผ่านดวงตาของเสิ่นอันเยว่ไป ก่อนรอยยิ้มสดใสจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว
“ได้เลยค่ะ” เสิ่นอันเยว่จับมือเฉิงอี้อี พาเธอเดินออกไปนอกห้อง
ไม่นานทั้งคู่ก็เดินมาถึงถนน
เวลานี้มีคนเดินถนนอยู่รอบข้างมากมาย สองสาวเดินเคียงกัน เรียกได้ว่าเป็นทิวทัศน์ระดับห้าดาวเอเลยทีเดียว!
“เสิ่นอันเยว่ พี่ใหญ่กับพี่รองเป็นคนยังไงเหรอ?”
เฉิงอี้อีเคยเจอพี่ชายคนที่สาม เสิ่นซิงเหยาแล้ว
เธอพบว่าถึงพี่ชายคนนี้จะดูไม่ใส่ใจอะไรอยู่เสมอ ทั้งยังทำท่าหยิ่งผยองสุดขีด
แต่ความจริงกลับเป็นคนละเอียดอ่อนมาก พูดจาตรงไปตรงมา ทว่าก็รู้จักใส่ใจความรู้สึกของคนอื่น
ถ้าอย่างนั้นพี่ใหญ่กับพี่รอง ซึ่งก็คือเสิ่นเหยียนฉือกับเสิ่นจิงเฉิน ก็น่าจะเป็นคนดีไม่เลวเหมือนกัน
อย่างไรเสียก็เกิดจากพ่อแม่คู่เดียวกัน ตามหลักแล้วนิสัยคงไม่ต่างกันมากนัก