จางเวย์กังวลหนัก แอบมองดูข้อมูล
“หัวหน้าผู้กำกับ ตอนนี้ถอนตัวไปแล้วหลายครอบครัว แต่วันแรกเพิ่งผ่านไปครึ่งวันเอง! ยิ่งเวลาผ่านไป ความยากลำบากของแต่ละครอบครัวยิ่งทวีขึ้น กลัวว่า……”
หงเถาจิบชา พูดเรียบ ๆ ว่า “ถ้าเป็นฟานเสียน คนนี้ไม่กังวลเลยแม้แต่นิดเดียว!”
จางเวย์อึ้งไปชั่วขณะ สีหน้าค่อย ๆ บูดบึ้ง
……
เสี่ยวเหวินเหวินถือตารางเดินมาหาฟานเสียน สีหน้าเป็นห่วงเป็นใน
“ผู้ช่วยผู้กำกับ วันแรกเพิ่งผ่านไปครึ่งวัน มีถึงห้าครอบครัวที่ถอนตัวแล้ว!”
“ทำแบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทางแก้นะคะ……”
ฟานเสียนไม่แม้จะรับตาราง นั่งจิบชาอยู่ในศูนย์บัญชาการชั่วคราวที่ปลูกสร้างขึ้นบนท่าเรือ
“แค่ครอบครัวสำคัญ ๆ นั่นยังไม่ถอนตัว ก็ยังได้อยู่ไม่ใช่เหรอ?”
เสี่ยวเหวินเหวินอึ้งไปแวบเดียวก็เข้าใจทันที แล้วก็ไม่พูดอะไรเพิ่มอีก
สายตาและความสนใจทั้งหมดล้วนจับจ่ออยู่ที่ครอบครัวนั้น ๆ คนอื่นดูเหมือนสำคัญ แต่จริง ๆ ก็ไม่กระทบอะไร
คนธรรมดายืนกระหืดกระหอบสามวันย่อมยาก ทนไม่ไหวถอนตัวไปก็เป็นเรื่องของมนุษย์ ชาวเน็ตก็จะเห็นว่าปกติ
ดังนั้น จะไปกังวลอะไรล่ะ?
……
ในห้องส่งสัญญาณ หลี่ฮวนเกอหัวเราะคิกคัก
“ตอนที่เจอกันในป่าเมื่อกี้ ราชาเพลงจียังบอกเสิ่นฉีกับเสี่ยวคุนเลยว่า เขากับเถาเถาของหายแล้วอธิบายไม่ชัด……”
“ถ้าตอนนี้ราชาเพลงจี้กับเถาเถารู้ว่าอาหารที่เขาอยากกินน่ะ เป็นของที่เสิ่นฉีกับเสี่ยวคุนทำขึ้นมาเองล่ะก็……”
“หลินอ๋องหลัง ด้วยความเข้าใจที่คุณมีต่อสามีและลูกชาย คิดว่าเขาสองคนจะเปิดปากขอปูกินกับเสิ่นฉีกับเสี่ยวคุนไหม?”