เสิ่นเสี่ยวคุนมั่นใจว่าจัดการกับเด็กผู้ชายได้ไม่ยาก แต่ตอนนี้เขาแอบอึ้งจนไม่รู้จะพูดยังไง
เจ้าหนูเถาคนนี้กับคิมมุนฮงแทบไม่ต่างกันเลย แถมพ่อของมันยิ่งกว่า
แล้วเสิ่นฉีจะทำยังไง?
ท่ามกลางกระแสวิจารณ์จากคนทั้งประเทศ หลินเซียวลู่นั่งมองภาพบนจออย่างเงียบงัน
หลี่ฮวนเกอก็ไม่พูดอะไร จ้องมองเหตุการณ์นี้เช่นกัน!
บนจอเริ่มมีกลิ่นอาวกระทบกระทั่ง ชาวเน็ตต่างจับตาดูสองครอบครัวอย่างไม่กระพริบตา อยากเห็นว่าระหว่างพ่อบ้านผู้พาลูก กับราชาเพลงผู้พาลูก จะเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"เสิ่นฉี การทำแบบนี้ผิดแล้ว มันเห็นแก่ตัว! การอยู่รอดบนเกาะร้าง สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ความสามารถในการอยู่รอด แต่อยู่ที่การช่วยเหลือซึ่งกันและกัน!" จี้หมิงพูดจริงจังเต็มหน้า
ถ้าเป็นเมื่อก่อน จี้หมิงไม่มีทางพูดแบบนี้เด็ดขาด แต่ตอนนี้เขาหิวมาก อยากกินปู
เสิ่นฉีส่งเสียงฮึดในลำคอ มือวางบมีดเขี้ยวงัว ยกหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วจ้องตาจี้หมิง
"ไม่ไม่ไม่ ผมไม่คิดแบบนั้นหรอก!"
"ตอนที่เรามาถึงป่านี้ใหม่ ๆ พวกคุณก็แสดงท่าทีเป็นศัตรู พูดเรื่องกลัวของหายแบบนั้น ทั้งระวังตัวทั้งแซวหยอกล้อ!"
"ตอนนี้วิ่งมาหาเราเพื่อขออาหาร เราต้องให้ทำไม?"
"คำว่าช่วยเหลือกันและกัน สำคัญที่สุดอยู่ที่คำว่ากันและกัน แต่ตอนนี้คุณช่วยอะไรเราได้บ้าง? แม้แต่นึงก็เถียงมาสิ!"
เถาเถาพูดทันที: "เราช่วยจับปูด้วยกันได้!"