เสี่ยวคุนพูดไปพลางก็เหลือบไปมองเสิ่นฉีที่ยืนอยู่ที่ประตูยังไม่ยอมออกไป
เสิ่นฉีไม่โกรธ นิ้วชี้ของมือขวาแขวนพวงกุญแจแล้วหมุนไปหมุนมา
หลี่ฮวนเกอทั้งขำทั้งโมโหที่ได้ดูภาพของคนตัวใหญ่และตัวเล็กบนจอ
"รอแม่กลับบ้าน เดี๋ยวฉันช่วยเอาคืนให้!"
"ได้!"
วางสายโทรศัพท์ เสี่ยวคุนทำหน้ากวนๆ มองเสิ่นฉี ราวกับว่าเสิ่นคุนชนะไปหนึ่งยก หลี่ฮวนเกอก็หายโกรธแล้ว
"แม่บอกว่าแม้จะกลับบ้านก็เป็นดึกแล้ว ไม่ต้องรอแม่กินข้าว"
เสิ่นฉีพยักหน้าแล้วออกไป
เสี่ยวคุนกลับไปที่หน้าคอมพิวเตอร์ เปิดเว็บเถาเกอ
ดูแล้วก็ตกใจดีใจทันที
เพราะในรายการขอแลกเปลี่ยนมีใบสมัครมากถึงสองร้อยกว่าใบ และบัญชีที่ชื่อ "ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์เปิดรับเพลง" ก็อยู่ในรายการนั้นอย่างเด่นชัด
เสี่ยวคุนอดรำพึงไม่ได้: "จริงด้วย เพลงดีก็คือเพลงดี..."
แต่หลี่ฮวนเกอที่มองจอใหญ่อยู่ จู่ๆ ก็รีบลุกขึ้นยืน
"อย่ากดนะเสี่ยวคุน!"
ทุกคนในห้องส่งสัญญาณพากันมองหลี่ฮวนเกอด้วยความแปลกใจ ข้อความบนหน้าจอก็เต็มไปด้วยความสงสัย
[เกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่เตรียมไว้ให้ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์เหรอ?]
[หรือว่าฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ไม่ได้ถือหุ้นโดยหลี่ฮวนเกอคนเดียว? มีความขัดแย้งในหมู่ผู้บริหาร?]
[อย่าพูดไร้สาระ ดูด้านล่างของรายการซิ!]
ทุกคนมองดีๆ ก็เข้าใจทันที
จัวอีอีก็ร้องขึ้นมา: "อย่ากดเด็ดขาดนะเสี่ยวคุน! มันเป็นของปลอม!"
ในสายตาที่รอดูท่าทีของไป๋ชิงเหอและหลินเซียวลู่ หลี่ฮวนเกอเตรียมจะโทรออกแล้วด้วยซ้ำ