เสิ่นฉีกลับมาถึงบ้านก็เกือบห้าโมงเย็นแล้ว มือหนึ่งหิ้วถุงพลาสติกที่ใส่ของสดเต็มถุง พอเข้าประตูก็เปลี่ยนรองเท้าทันที
“เสี่ยวคุน ตอนนี้หนูหิวมั้ย?”
เสิ่นเสี่ยวคุนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ตื่นเต้นพูดว่า “เสิ่นฉี เสิ่นฉี รีบมานี่ดูสิ บริษัทแม่มีหลายบัญชีมากที่ส่งคำขอซื้อขายมา!”
เสิ่นฉีตะลึง รีบวางถุงแล้วเดินเข้ามา พอเหลือบมองปราดเดียวสีหน้าก็ไม่ค่อยดีแล้ว
“เสี่ยวคุน ฟังนะ ในฐานะพ่อของหนู...”
“พูดดีๆ!” เสิ่นเสี่ยวคุนขมวดคิ้ว
เสิ่นฉีถอนหายใจ แล้วพูดอย่างจริงจัง:
“เสี่ยวคุน ตอนนี้พ่อจะบอกให้หนูรู้ถึงความมืดมนและอันตรายของจิตใจคน หนูเห็นชื่อบัญชีพวกนี้มั้ย?”
เสิ่นเสี่ยวคุนพยักหน้า กระพริบตากลมโตเป็นประกายมองเสิ่นฉี
“บัญชีพวกนี้เป็นของปลอมทั้งหมด บนเว็บไซต์จะสมัครชื่ออะไรก็ได้ บริษัทบันเทิงหนึ่งแห่งไม่มีทางมีบัญชีรับเพลงเยอะขนาดนี้แน่นอน!”
“ห๊ะ?” เสิ่นเสี่ยวคุนตกใจ “เป็นของปลอมหมดเลยเหรอ?”
“ใช่!”
เสิ่นฉีเลื่อนเมาส์คลิกเปิดทีละอัน
“เห็นมั้ย? แม้แต่คำอธิบายบัญชียังไม่มีเลย...”
เสิ่นเสี่ยวคุนเอามือกุมอก ท่าทางตกใจกลัวยังไม่หาย น่ารักมาก
“โชคดีที่หนูยังไม่ยอมรับ... นี่มันเป็นการหลอกลวงชัดๆ เลยนี่นา?”
เสิ่นฉีเหมือนกำลังสอนเสิ่นเสี่ยวคุน พูดว่า:
“เพลงนี้เป็นเพลงที่เราเขียนให้บริษัทแม่ มูลค่าจริงไม่ต่ำกว่าห้าหมื่นแน่นอน แต่เพราะจะให้บริษัทแม่ เลยตั้งราคาไว้ถูก”