เสิ่นเสี่ยวคุนถึงกับอึ้ง มองหน้าจอมือถือบนโต๊ะน้ำชาอย่างตะลึง
วิกตอรี!
เสียงประกาศดูเหมือนจะเสียดสีมากยิ่งขึ้น
สถานการณ์ที่แทบแพ้แน่ ๆ กลับชนะได้?
รอบนี้ที่ฆ่าได้แค่ครั้งเดียว ดันเป็นห้าฆ่า?
นี่เป็นห้าครั้งแรกของเสิ่นเสี่ยวคุนนับตั้งแต่เล่นราชันย์มา
มองท่าทางของเสิ่นฉีและเสิ่นเสี่ยวคุน หลี่ฮวนเกออดถามไม่ได้:
“นี่มันชนะ……หรือแพ้กันแน่?”
จัวอีอีตื่นเต้น:“ชนะสิ! ชนะแล้วไง!”
“หา? ชนะ?”
หลี่ฮวนเกอไม่รู้ว่าทำไม ถึงได้ดีใจไปด้วย
ไป๋ชิงเหอและหลินเซียวลู่ดูเหมือนจะรู้สึกหน้าชา
“เอ่อ……ชนะก็ชนะสิ แค่เล่นเกมเอง แล้วก็ เกมนี้ควรเล่นด้วยเหรอ?”
“ใช่ ๆ ตอนนี้ที่ควรสนใจไม่ใช่เหรอว่าเสิ่นฉีไม่ควรให้เสี่ยวคุนเล่นเกม? แถมยังช่วยเล่นอีก……”
จัวอีอียังคงตื่นเต้น:“แต่แบบนี้ก็ทำให้ความสัมพันธ์ของสองคนดีขึ้นได้นะ ตอนที่เสี่ยวคุนตกที่นั่งลำบาก เสิ่นฉีพลิกกลับมาชนะได้ เสี่ยวคุนต้องนับถือเสิ่นฉีแน่ ๆ”
ในข้อความวิ่งก็มีคนโห่ร้องมากมาย บ่อยครั้งที่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ สามารถดึงอารมณ์ของผู้คนมากมายได้
[ไม่คิดเลยจริง ๆ ว่า ในฐานะคนเล่นราชันย์มาปีแปด ขอบอกว่าการเดินหลบของอวี่จีของเสิ่นฉีเมื่อกี้เยี่ยมมาก]
[ทุกจังหวะที่ใช้สกิลสองแม่นยำมาก! ท่าแฟลชใหญ่ก็สวยสุด ๆ]
[ดูท่าตอนที่คุณฮวนเกอเทียนโฮ่วไม่อยู่บ้าน เสิ่นฉีมีเวลามากมายในการเล่นเกมฝึกฝีมือเลยนะ]