ความวุ่นวายใจของหลินเซียวลู่ถึงขีดสุด
ข้อความแดงของหลินอี้หมิงปรากฏขึ้นอีกครั้ง:
[หึหึ... นึกว่าจะได้เห็นฉากทำอาหารสุดยอดของเสิ่นฉีเมื่อวานนี้เสียอีก ไม่คิดว่า...]
[คนที่จริงจังกับการทำอาหารนั้นเต็มไปด้วยความเคารพ ทำอาหารไม่อร่อยไม่ใช่เรื่องน่าอาย ขอแค่ทำด้วยใจ ก็เป็นอาหารที่ดีได้!]
[ข้าแค่มองก็รู้ว่าจานพวกนี้เป็นอาหารสำเร็จรูป ดูทรงเหมือนอาหารจากร้านอาหารชัด ๆ]
[ใช้วิธีหลอกลวงแบบนี้มาหลอกประชาชน ข้ายอมดูถูกจริง ๆ!]
[พูดตามตรง ข้าผิดหวังมาก!]
หลินเซียวลู่แทบจะพังทลาย ในใจตอนนี้เกิดความเกลียดชังจี้หมิงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!
คำพูดของหลินอี้หมิงกับความคิดของหลินเซียวลู่ในระดับหนึ่งก็คล้ายกัน ฝีมือทำอาหารไม่ดีไม่เป็นไร ขอแค่ทำด้วยใจ แสดงถึงความใส่ใจและทะนุถนอมต่อเด็กก็พอ
ถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่รายการแข่งขันทำอาหาร การทำแบบโกง ๆ แล้วโดนจับได้ จะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงอย่างมาก
ไม่เพียงส่งผลถึงจี้หมิงคนเดียว สำหรับหลินเซียวลู่ที่นั่งอยู่ในห้องส่งสัญญาณด้วยแล้ว ยิ่งเป็นความอัปยศครั้งใหญ่
แต่ในภาพ จี้หมิงกลับยังยิ้มแย้มใจดี ยกจานอาหารทีละจานไปวางบนโต๊ะ
เพื่อให้เห็นชัดว่าเป็นฝีมือเขาทำเอง จี้หมิงถึงกับใช้ทิชชู่เช็ดน้ำแกงที่ขอบจานอย่างพิถีพิถัน
“เถาเถา มากินข้าวได้แล้ว วันนี้พ่อตั้งใจทำกับข้าวสี่อย่างที่ลูกชอบนะ”
ภาพตัดไปที่เถาเถาอีกครั้ง เขาดูเหมือนคิดว่าห้องหนังสือเป็นที่ลับตา ไม่มีกล้องแน่นอน