หลงอ้าวเทียนกำลังขับรถอยู่ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าวันนี้หลี่ฮวนเกออารมณ์ดีกว่าตอนเมื่อคืนมากทีเดียว
เมื่อคืนหลี่ฮวนเกอเครียดหนัก เพราะภารกิจที่เธอได้รับคือต้องเรียนวิชาตีลิงจากเสิ่นฉีให้ได้ เธอเลยหน้าบึ้งทั้งคืน
ที่หลี่ฮวนเกออารมณ์ดี ไม่ได้เป็นเพราะวันนี้เลิกถ่ายทอดสดเร็วแต่อย่างใด
พอคิดถึงการถ่ายทอดสดทั้งวัน คิดถึงภารกิจสี่อย่างกับเมนูสี่จาน อารมณ์ของหลี่ฮวนเกอก็ราวกับนั่งจรวดทะยานขึ้นไปบนเมฆ
"ฮึบ ๆ..."
เธอกลั้นไว้ไม่อยู่อีกแล้ว!
หลงอ้าวเทียนก็รู้ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น อดไม่ได้ที่จะหัวเราะตามออกมาอย่างก้องกังวาน
"พี่ฮวนเกอ กลับบ้านเลยไหม?"
หลี่ฮวนเกอตอบรับในลำคอ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเสิ่นฉี
"ฮัลโหล?" น้ำเสียงสบาย ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของเสิ่นฉีดังขึ้น
"ทำกับข้าวยัง?" หลี่ฮวนเกอถาม
"กำลังจะทำพอดี กลับมาทานข้าวไหม?" เสิ่นฉีถาม
"อื้ม ฉันอยากทานสี่จาน!"
"เอ๊ะ?" เสิ่นฉีรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เพราะหลี่ฮวนเกอไม่ค่อยสั่งเมนูอะไรนัก
หลี่ฮวนเกอมีความคิดแบบนี้มานานแล้ว บางครั้งเธอรู้สึกว่าต่อให้เสิ่นฉีใช้พื้นรองเท้าของตัวเองมาทำ ก็ยังทำปลาย่างออกมาได้เลย
ดังนั้นปกติหลี่ฮวนเกอแทบไม่ต้องสั่งเมนูอะไรเลย
"หายากจัง อยากทานอะไรล่ะ?" เสิ่นฉีถาม
หลี่ฮวนเกอยิ้ม "ฉันอยากทานบล็อคโคลี่ผัดกุ้งแครอท ซุปลูกชิ้นทำมือ หมูสามชั้นอบแดง และ..."
หลงอ้าวเทียนรีบบอกเบา ๆ "หัวปลาตุ๋นพริกสิ..."
"โอ้ ใช่ ๆ แล้วก็หัวปลาตุ๋นพริกด้วย"
เสิ่นฉีงงจริง ๆ แล้ว แต่หลักการเกาะผู้หญิงกินมีมาตรฐานชัดเจนอยู่แล้ว ต่อให้เป็นข้อเรียกร้องของเจ้านาย ก็อย่าถามมาก ลงมือทำก็พอ!
"ได้เลย ซูเปอร์มาร์เก็ตในหมู่บ้านมีของครบ ไม่ต้องลำบากไปตลาดสดหรอก"