"อาเคอ! พี่มอญี่ปุ่นสุดโหด!"
เสี่ยวเถาตะโกนแทบจะออกมาเป็นเสียงกรีดร้อง ร่างเล็ก ๆ กลับระเบิดพลังออกมาได้มหาศาล โต๊ะถูกทุบดังปัง ๆ!
หลี่ฮวนเกอคราวนี้กลั้นหัวเราะไม่อยู่จริง ๆ หลุดขำออกมาดัง ๆ ส่วนจัวอีอีก็รีบหมอบลงกับโต๊ะ ไหล่สั่นเทา ๆ เหมือนเปิดโหมดสั่นไว้
หลินเซียวลู่มองภาพบนจอด้วยสีหน้าเหม่อลอย ราวกับเพิ่งรู้จักลูกน้อยที่น่ารักของตัวเองเป็นครั้งแรก
เถาเถา...แอบเล่นเกมด้วยเหรอ?
เขาด่าได้ด้วยเหรอ?
นี่คือลูกชายที่สุภาพและเชื่อฟังของเธอในเวลาปกติหรือเปล่าเนี่ย?
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ขำจนขี้จะราด]
[นี่มันประชดประชันชัด ๆ คุณหลินอ๋องหลังอย่าชมอีกเลย พอชมปุ๊บเรื่องมาเลยปั๊บ]
[นี่คือลูกชายที่น่ารักและเชื่อฟังในปากคุณหลินอ๋องหลังเหรอ? หน้าสวย ๆ ของคุณหลินอ๋องหลังตอนนี้บวมเป็นหมูแล้วหรือยัง?]
[ฉันชื่ออาเคอ เด็กบ้านี้ด่าฉันทำไม?]
เสี่ยวเถายังคงด่าต่อไป:
"อาเคอ! สาดย่าของแก!"
"เชี่ย!"
ดูเหมือนเสี่ยวเถาจะโดนจับได้หลายครั้งติดต่อกัน ตอนนี้ลืมเรื่องการถ่ายทอดสดไปสนิท เหลือแต่เพียงการระบายความโกรธเท่านั้น
หลินเซียวลู่พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว หน้าก็แดงก่ำ ยืนอยู่อย่างโดดเด่น ดูแล้วทั้งเก้อเขินทั้งไม่รู้จะทำอะไรถูก
จัวอีอีเหลือบมองหลี่ฮวนเกอที่กลับมาเป็นสีหน้าเรียบเฉยอีกครั้ง ดูเหมือนจะพบจุดห่างชั้นอีกครั้ง
เธออยากลองเลียนแบบหลี่ฮวนเกอ
แต่ไม่ทันไร หลี่ฮวนเกอก็เปลี่ยนสีหน้าอีกครั้ง กลายเป็นสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่สบายใจและลังเล
"อืม...พิธีกรคะ อย่างงั้นเรากลับไปดูราชาเพลงจี้ทำอาหารดีกว่าไหมคะ"