หลินเซียวลู่พูดอย่างไม่พอใจนัก:
"ในฐานะพ่อคนหนึ่ง ไม่เพียงไม่ห้ามลูกเล่นเกม กลับยังนั่งดูอยู่ข้าง ๆ อีก?"
"เสี่ยวคุนเล่นเกมมาเกินหนึ่งชั่วโมงแล้ว เสิ่นฉีกลับไม่สอนอะไรเลย เขาเป็นพ่อที่ไม่มีความรับผิดชอบจริง ๆ"
ไป๋ชิงเหอเห็นด้วยอย่างยิ่ง:
"ลูกในบ้านฉันห้ามแตะเกมมือถือเด็ดขาด ถ้าฉันจับได้ ฉันจะทำให้เขาจดจำไปอีกนาน!"
"และสามีของฉันก็ไม่มีทางปล่อยลูกตามใจเหมือนเสิ่นฉีแน่นอน!"
หลี่ฮวนเกอฟังแล้วก็มีอารมณ์ขึ้นมา คำพูดก็ไม่สุภาพอีกต่อไป
"เสี่ยวคุนตอนเช้าฝึกเขียนหนังสือ ฝึกเปียโน!"
"ตอนเที่ยงล้างจาน ยังฝึกกีตาร์อีก"
"เขาเล่นเกมหน่อยจะเป็นอะไรไป?"
"เล่นแค่ชั่วโมงกว่า ๆ ต่อให้เล่นสองชั่วโมงสามชั่วโมง ฉันอนุญาต ฉันยอมให้ได้ ยังไง?"
"ในบ้านฉัน เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ปัญหาอะไรทั้งนั้น! ขอแค่เสี่ยวคุนพึ่งพาตัวเองได้ เรื่องความบันเทิงฉันไม่ยุ่ง!"
แม้หลี่ฮวนเกอจะพูดไม่ตรงกับใจ แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญเลย
ไป๋ชิงเหอและหลินเซียวลู่ปิดปาก เบิกตากว้างจ้องหลี่ฮวนเกอ
"ไม่ใช่แล้วมั้ง? ฮวนเกอเธอปล่อยลูกแบบนี้ไม่ถูกนะ เราทำเพื่อเธอเองนะ"
"ใช่ ๆ ฮวนเกอเธอยังไม่เคยมีลูก ไม่มีประสบการณ์เลี้ยงลูก เสิ่นฉีก็ไม่มีประสบการณ์ การเลี้ยงลูกแบบผิด ๆ แบบนี้จะส่งผลเสียร้ายแรงได้นะ"
หลี่ฮวนเกอโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม อยากจะพูดว่า "ปิดปากพวกแกสิ"
แต่มารยาทที่ดีและประสบการณ์ต่อหน้ากล้องก็ทำให้หลี่ฮวนเกออดทนไว้ได้
จัวอีอีส่งสายตาให้หลี่ฮวนเกอ
อย่าเพิ่งใจร้อนนะพี่ฮวนเกอ...