การตัดสินใจของเสิ่นฉีและหลี่ฮวนเกอในตอนนี้ ทำให้คิมแจกิและลีจีฮีตกตะลึงงันสุดขีด!
ที่ประเทศปัง ต้องเป็นถึงราชาเพลงราชินีเพลง หรือนักแสดงระดับราชาภาพยนตร์ราชินีภาพยนตร์เท่านั้น ถึงจะได้เซ็นสัญญาแบ่งรายได้สามต่อเจ็ด ส่วนสี่ต่อหกแทบจะถือว่าเต็มเพดานแล้ว
ในฐานะศิลปิน ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหนก็ไม่มีทางแยกตัวออกจากบริษัทเอนเตอร์เทนเมนต์หรือบริษัทจัดหาศิลปิน ไปตั้งสตูดิโอส่วนตัวได้เด็ดขาด
เพราะในประเทศที่มีพื้นที่ไม่ใหญ่นักแห่งนั้น ไม่ว่าใครก็ตาม ถ้าอยากดังและก้าวขึ้น ไม่ใช่ตัวเองจะเป็นคนตัดสินได้
ไม่ว่าใครก็เถอะ ต้องพึ่งทุนทั้งนั้น
ทุกอย่างทุกอย่าง ผู้มีอำนาจจากกลุ่มทุนข้ามชาติเป็นคนกำหนดทั้งหมด
นั่นคือวงการบันเทิงที่บิดเบี้ยวแทบจะบิดเบือน คือดินแดนมืดมนที่อำนาจการพูดทั้งหมดถูกคนอื่นคว้าไว้จนหมดสิ้น
น้องสาวของลีจีฮีชื่อหลี่ชู ต้องอาศัยเงาปกป้องของราชาเพลงอย่างคิมแจกิและผู้กำกับอย่างลีจีฮีเท่านั้น ถึงจะฝ่าฝันสร้างพื้นที่ของตัวเองได้นิดหน่อย
พื้นที่แบบนั้นก็ไม่ได้กว้างใหญ่อะไรอยู่แล้ว แต่ตอนนี้บริษัทเดิมของหลี่ชูก็เพียงให้เกียรติคิมแจกิกับลีจีฮี เท่านั้นที่ยอมเซ็นสัญญาศิลปินแบบแบ่งรายได้สองต่อแปด
เรื่องแบบนี้ในวงการบันเทิงหัวเซี่ยก็พบได้ทั่วไป
แต่ในวงการบันเทิงหัวเซี่ย แม้ความมืดมนจะกระจายอยู่ทั่วไป ก็ยังเหลือรอยแสงสว่างและความเป็นประชาธิปไตยอยู่บ้าง
ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ที่เสิ่นฉีและหลี่ฮวนเกอเป็นตัวแทน ก็เหมือนกระแสน้ำใสท่ามกลางสายน้ำโคลนตม
การฝึก การแต่งตัว การผลักดัน การสร้างแบรนด์ ทรัพยากร... ทั้งหมดนั้นคือต้นทุน
แต่ต้นทุนแบบนี้เมื่อวางต่อหน้าความสามารถในการทำเงินของศิลปินแล้ว แทบไม่มีค่าอะไรเลย