เมื่อทุกคนมาครบกันแล้ว ขณะที่ทุกคนกำลังรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยจากฝนและลมภายในที่พักพิงของเสิ่นฉี เสิ่นเสี่ยวคุนกลับทำปฏิกิริยาจนดึงสายตาของทุกคนไปตรึงอยู่ที่เท้าของเสิ่นฉี
เพียงเห็นว่าเท้าขวาของเสิ่นฉีไม่มีรองเท้า และถูกเลือดเปื้อนแดงชะโดมชะโดม!
คนทั้ง 13 คนในที่พักพิงต่างตกตะลึง บางคนเป็นห่วง บางคนรู้สึกซับซ้อนใจ
ผู้สังเกตการณ์ทั้งสี่รวมถึงหลี่ฮวนเกอต่างปิดปากลุกขึ้นยืน หน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
โดยเฉพาะหลี่ฮวนเกอ น้ำตาที่เพิ่งเช็ดแห้งก็ไหลอาบแก้มอีกรอบ
ส่วนความเป็นห่วงของซูซิงจูกับอีกสองคนนั้นก็จริงใจจริงๆ
เสิ่นเสี่ยวคุนตกใจจนหนักใจ และสงสารจนสุดหัวใจ
เสิ่นฉีเองก็อึ้งไปชั่วขณะ ก้มลงมองถึงได้เห็นสภาพเท้าตัวเอง เขายกเท้าขึ้นเล็กน้อยแล้วก็รู้สภาพเท้าขวาของตัวเองได้ทันที
ใครจะคิดว่าเสิ่นฉีไม่แคร์เลยสักนิด กลับหัวเราะฮาลั่นแล้วดึงเสิ่นเสี่ยวคุนมาที่ตัว
เขาถอดเสื้อตัวบนออก กล้ามเนื้อแกร่งกระชับปรากฏให้เห็น แต่คราวนี้เหล่าเน็ตซินกลับมหัศจรรย์ที่ไม่ตรึงสายตาอยู่ที่หุ่นของเสิ่นฉี หากแต่ต่างเป็นห่วงเสิ่นฉีกันทั้งหมด
เสิ่นฉีบีบเสื้อให้แห้ง แล้วเช็ดให้เสิ่นเสี่ยวคุนที่ศีรษะเล็ก ๆ เช็ดสิ่งที่เปื้อนบนหน้าที่บอกไม่ได้ว่าเป็นน้ำฝนหรือน้ำตาให้สะอาด จากนั้นกางนิ้วทั้งห้าพยายามฟูมผมให้แห้ง
"ร้องทำไมเล่า ผู้ชายจะร้องได้ยังไง?"
"ไม่ต้องห่วงฉัน เท้าฉันแค่ติดโคลนจนรองเท้าหลุดหาย! พอไม่มีรองเท้าก็เหยียบก้อนหินแหลมเข้าเลือดออกนิดหน่อย"
"โดนน้ำฝนแช่ไว้เลยดูน่ากลัวไปหน่อย ที่จริงไม่หนักหนาอะไรเลย!"
เสิ่นเสี่ยวคุนร้องไห้สะอื้นฮักๆ เขารู้ว่าเสิ่นฉีไม่ชอบให้ผู้ชายร้องไห้ แต่เสิ่นเสี่ยวคุนก็หักห้ามใจตัวเองไม่ได้