จี้หมิงกับคนอื่น ๆ ต่างอ้ำอึ้ง!
สถานการณ์แบบที่เสิ่นฉีพูด ผู้ใหญ่ดูเหมือนจะรู้กันหมด หรือไม่ก็เคยเจอมาแล้ว
แต่ตอนนี้มันช่างดูแปลก ๆ เสียจริง ตอนนี้เหมาะสมหรือไงที่จะพูดเรื่องนี้?
ถ้อยคำของเสิ่นฉีเหมือนกระตุ้นหัวใจของใครหลายคนอีกครั้ง
"เสี่ยวคุนนะ ตอนนี้ชีวิตพวกนายสุดยอดไปแล้ว พ่อกับแม่พวกผู้ใหญ่แบบฉันก็เปลี่ยนความคิดกับวิถีชีวิตไปบ้างเพราะคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น"
"ทุกคนเริ่มประณีตขึ้น เริ่มใส่ใจเรื่องสะอาดขึ้น..."
"จริง ๆ แล้วถ้าคิดดู หลายคนโตมาเหมือนเด็กเถื่อน ตากฝนใหญ่ บาดเจ็บ...สมัยนั้นไม่มีใครฟินิกซ์อะไรเลย ทำแผลนิดหน่อยก็กลับมากระตือรือร้นเหมือนเดิม"
"ดังนั้นคนสมัยนั้นยิ่งไม่ประณีต ยิ่งไม่ป่วยซะงั้น!"
คำพูดของเสิ่นฉีทำให้หลายคนเริ่มใคร่ครวญ
[สมัยนั้นฟ้าก็น้ำเงิน น้ำก็ใส ระบบนิเวศดี อากาศสดชื่น! มลภาวะน้อย!]
[บวกกับของกินล้วนธรรมชาติปลอดสารพิษทั้งนั้น คนเลยร่างกายแข็งแรง สุขภาพดี ตัวเล็กป่วยเล็กก็อดทนฝ่าไปเองได้]
[ตอนนี้รวยแล้ว ประณีตแล้ว ภูมิคุ้มกันของทั้งผู้ใหญ่และเด็กกลับแย่ลง]
[คนรวยยุคนี้ มีซักกี่คนที่แข็งแกร่งแบบเสิ่นฉี?]
[จริง ๆ แล้วแบบที่เสิ่นฉีทำ ต่อการเลี้ยงดูเสี่ยวคุนถือว่ายอดเยี่ยมมาก ทำให้เสี่ยวคุนได้เติบโตแข็งแกร่งขึ้นด้วย!]
......
พ่อแม่หลายคนเริ่มครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
พวกเขาปกป้องลูกดีเกินไป แต่เด็กกลับยังไม่แข็งแกร่งเท่าเด็กสมัยก่อน จิตใจกลับบอบบางลงด้วยซ้ำ