เสิ่นเสี่ยวคุนถึงกับงงไปหมด เปิดมาก็หาเรื่องแต่แรกเลยเหรอ?
อีกฝ่ายห้าคนด่ากันตรงๆ เลย!
โดยเฉพาะตัวท็อปของฝ่ายตรงข้าม ตั้งใจจะเก็บเฟิสต์บลัดจากลวี่ปู้ของเสิ่นฉีให้ได้!
เสิ่นฉีไม่สนใจเลย พอขึ้นเลนก็ฟันทั้งคนทั้งทหารไปด้วยกัน
สิบวินาทีต่อมา
มี่เยว่ ตาย
เสิ่นเสี่ยวคุนงงไปอีก
ข้อความบนหน้าจอของจางเสี่ยวเซียนโผล่ขึ้นมา เหมือนกับเป็นผู้บรรยายอธิบายไปเรื่อยๆ
[มี่เยว่ในเชิงกลไกฮีโร่นั้นกดลวี่ปู้ได้ แต่เสิ่นฉีละเอียดมาก!]
[ผมไม่เคยเห็นผู้ชายที่ละเอียดขนาดนี้มาก่อน!]
……
มี่เยว่ ตาย
……
เสิ่นเสี่ยวคุนกลอกตาไปมา ปกติต้องบอกพิกัด แต่จงใจไม่บอก
ให้เสิ่นฉีตายสักสองสามรอบ เห็นเขาเด่นมากแล้วรู้สึกไม่สบายใจยังไงไม่รู้?
มี่เยว่ ตาย
จูเก่อเลี่ยง ตาย
หวังเจ้าจวิน ตาย
ลวี่ปู้ได้สามฆ่า
เสิ่นเสี่ยวคุนอึ้ง
แบบนี้ก็ได้?
[บ้าเอ๊ย! เขาดูเหมือนจะรู้ว่าแม่มดกับจังเกิลเลอร์จะมาหา]
[ฝีมือไม่ต้องพูดถึง ความคิดอ่านนี่สุดยอดจริงๆ]
[จางเสี่ยวเซียนยังยอมรับเลย เรื่องนี้ไม่น่ามีอะไรต้องสงสัย ผมยิ่งอิจฉาฝีมือของเสิ่นฉีมากกว่า]
[ว่าแต่เสิ่นฉีตอนที่ราชินีไม่อยู่บ้านนี่เล่นแต่เกมเลยเหรอ?]
……
ในห้องส่งสัญญาณ หลี่ฮวนเกอมองข้อความบนหน้าจอที่เต็มไปด้วยความตกใจ รวมกับปฏิกิริยาของผู้ชมในสตูดิโอ ดูเหมือนจะค่อยๆ ลืมความโกรธที่เสิ่นฉีพาเสิ่นเสี่ยวคุนเล่นเกมไปได้
เธอไม่เข้าใจเกม กะพริบตาสวยๆ มองไปที่จัวอีอีที่กำลังตื่นเต้นส่งเสียงร้อง