หลินเซียวลู่และไป๋ชิงเหอมองตากันและกันและเห็นสิ่งเดียวกัน
หลินเซียวลู่พูดขึ้นก่อน: "ถึงแม้เถาเถาแอบเล่นเกมจะไม่ถูก แต่เพราะสามีของฉันไม่รู้ แต่เสิ่นฉีก็แอบพาเสี่ยวคุนไปเล่นเกมไม่ใช่หรือ? ฉันคิดว่าพ่อที่ไม่พยายามตัดสิ่งที่ทำให้ลูกหมกมุ่นอยู่กับการละเล่น ถือว่าละเลยหน้าที่จริง ๆ!"
หลี่ฮวนเกอกลับยิ้มบาง ๆ
"หลินอ๋องหลังพูดถูก!"
"หืม?" หลินเซียวลู่ชะงัก
หลี่ฮวนเกอ คุณเอาบทผิดมาหรือเปล่า?
คุณไม่ด่ากลับฉัน?
คุณไม่ควรจะเถียงกับฉัน แล้วชาวเน็ตเห็นว่าฉันพูดถูก แล้วก็โจมตีเสิ่นฉีหรือ?
ข้อความบนหน้าจอก็ให้คำตอบ
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ เราบอกล่วงหน้าว่าจะถ่ายทอดสด แต่เถาเถายังแอบเล่นเกม ใครให้หน้าคุณมาว่าเสิ่นฉี?]
[เสิ่นฉีบอกเสี่ยวคุนชัดเจนว่าเล่นแค่สามตา นั่นคือการรู้จักควบคุม! ดีกว่าการแอบเล่นไม่ใช่หรือ?]
[เจาะจงครอบครัวคุณฮวนเกอเทียนโฮ่วชัด ๆ เลยหรือเปล่า?]
[เริ่มรำคาญแม่มดแก่คนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ]
หลินเซียวลู่ถึงกับอึ้ง โกรธในใจที่ชาวเน็ตไม่เข้าใจอะไร
ไป๋ชิงเหอไม่กลัว เพราะเฉาเฉาไม่เล่นเกม
"ไม่ว่าจะยังไง การพาเด็กหมกมุ่นอยู่กับการละเล่นก็ไม่ถูกต้อง จริงไหมคะคุณฮวนเกอเทียนโฮ่ว?"
หลี่ฮวนเกอมองไป๋ชิงเหอแล้วยิ้มอีกครั้ง
"ไป๋อ๋องหลังพูดก็ถูก!"
ไป๋ชิงเหอก็อึ้งเหมือนกัน
ข้อความบนหน้าจอให้คำตอบอีกครั้ง
[เล่นเกมแค่นิดหน่อยก็เป็นหมกมุ่นแล้วหรือ?]