หลินเซียวลู่และไป๋ชิงเหอมองตากันและกัน ต่างเห็นภัยคุกคามที่เสิ่นฉีมีต่อครอบครัวของพวกเธอในสายตาของอีกฝ่าย
พวกเธออดคิดถึงสามีที่บ้านไม่ได้ เขาสูงไม่เท่าเสิ่นฉี หน้าตาก็สู้ไม่ได้ รูปร่างก็สู้ไม่ได้
ความสามารถ...
เสิ่นฉีเล่นเปียโนได้ เล่นกีตาร์ได้ ร้องเพลงได้ แต่งเพลงได้ ทำอาหารได้...
สามีของตัวเองทำอะไรได้บ้าง?
ทั้งคู่อดเริ่มเปรียบเทียบไม่ได้ แต่ยิ่งเปรียบเทียบไปมา...ทั้งคู่ดูเหมือนจะไม่ได้กังวลอะไรนัก
ผู้ชายจะดีแค่ไหน ถ้าเป็นเพียงผู้ชายที่เกาะผู้หญิงกิน ก็ต้องถูกสังคมรังเกียจอยู่ดี พวกเธอเชื่อว่าผู้ชายของพวกเธอก็ไม่ได้แย่
ภาพตัดสลับไปมา วูบหนึ่งก็ถ่ายทอดสดเสิ่นฉีทำงานอยู่ในสนามหญ้า อีกวูบหนึ่งก็ถ่ายทอดสดเสี่ยวคุนเล่นเกมมือถืออยู่ในบ้าน
ผู้ชายเน็ตไอดอลในช่องแสดงความคิดเห็นต่างบอกว่าพวกเขาไม่อยากดูเสิ่นฉีทำงาน
[รีบตัดกลับไปที่ฝั่งเสี่ยวคุนเถอะ เมียผมเอารูปร่างผมไปเทียบกับเสิ่นฉีอยู่เรื่อย ผมโดนตีไปหลายทีแล้ว]
[นี่มันกวนประสาทกันชัด ๆ]
[ไปไปไป!]
[อย่าพูดเลย เมียผมกำลังกดคอร์สฟิตเนสให้ผมอยู่]
สาว ๆ เน็ตไอดอลในช่องแสดงความคิดเห็นต่างบอกว่าพวกเธออยากดูเสิ่นฉี
[ถึงเสิ่นฉีจะไม่พูดสักคำ ภาพนี้ก็สวยงามมากแล้ว]
[สาว ๆ ฉันแคปหน้าจอไว้แล้ว ตอนนี้เปลี่ยนเป็นวอลเปเปอร์มือถือหมดแล้ว]
[สามีฉันเมื่อกี้โดนฉันตีจนต้องไปโรงพยาบาลให้น้ำเกลือ เป็นน้ำเกลือที่คิดถึงเสิ่นฉียามราตรี!]
คนในสตูดิโอเห็นช่องแสดงความคิดเห็นแล้วก็ทั้งขำทั้งกลุ้ม