“ภาพวาดของฉันสะท้อนความจริงที่สุด นายหน้าตาเป็นแบบไหน ฉันก็วาดออกมาเป็นแบบนั้น!”
“แต่นายเป็นลูกของคุณพ่อคุณแม่ ในสายตาของพวกเขา นายก็คือเด็กที่หล่อที่สุด!”
คำอธิบายของเสิ่นฉีฟังดูสมเหตุสมผล ฟ่านซือเจเข้าใจได้ทันที ยิ่งไปกว่านั้น ฟ่านซือเจก็รู้สึกมาตลอดว่าตัวเองหล่อจริง ๆ
“ถ้านายวาดตามความจริงเท่านั้น ฉันจะยอมเป็นนางแบบให้ก็ได้!”
เสิ่นฉียิ้มแล้วพยักหน้า ลากเก้าอี้มาวางอีกฟากของแท่นบรรยาย
“งั้นนายก็นั่งมาตรงนี้!”
พอฟ่านซือเจนั่งลงเรียบร้อย เสิ่นฉีก็พูดยิ้ม ๆ ว่า
“วันนี้ฉันจะคืนรูปหน้าตาจริง ๆ ของเด็กชายฟ่านซือเจ!”
“ขอให้ทุกคนจับตาดูกัน!”
เสิ่นฉีนั่งลงแล้วเริ่มลงมือ
ฟ่านซือเจนั่งอยู่บนเก้าอี้แน่นิ่ง เด็ก ๆ นั่งกันที่ตัวเองตาโตกุมสายตาจ้องมองจอใหญ่บนแท่นบรรยายเบื้องหลังเสิ่นฉี
แรกเริ่มเสิ่นฉียังไม่ได้ลงปาดกับเส้นเลย แค่จ้องมองฟ่านซือเจ๋อย่างละเอียด
ฟ่านซือเจถูกจ้องจนขนลุก
เฮ้ย นายทำอะไรน่ะ?
หรือนายกำลังวิเคราะห์รูปหน้าฉัน แล้วจะวาดหน้าฉันแบบขยายความเวอร์ ๆ ออกมาเป็นหัวหมูอ้วน ๆ!
ผู้อำนวยการอนุบาลพยักหน้าชมเชยอยู่ด้านข้าง
“นั่นคือช่วงที่เสิ่นฉีกำลังศึกษาวิเคราะห์ก่อนร่างภาพและจัดองค์ประกอบ เขากำลังมองใบหน้าของฟ่านซือเจ วิเคราะห์รูปทรง สัดส่วน โครงสร้าง……”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เสิ่นฉีจะหยิบดินสอ HB หรือ 2B มาเริ่มวาดเส้นโครงหน้าและโครงสร้างสำคัญของฟ่านซือเจต่อไป!”
ชาวเน็ตทั้งหลายต่างชื่นชมผู้อำนวยการสุดเสียง!