ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ฟ่านซือเจก็สารภาพทุกอย่างด้วยน้ำตาน้ำมูกไหลพราก เพราะความกลัว
“วันเมื่อวานผมขโมยดินสอใหม่ของโต้วโต้ว……”
“งูพิษยางที่เลียนแบบของจริงจนน่าขนลุก ที่ผมเอาไปวางไว้บนหมอนตอนที่เสิ่นเสี่ยวคุนนอนกลางวันเมื่อสองสามวันก่อน ผมเป็นคนแอบวางเอง……”
“คุณครูบอกว่าห้ามทำอาหารให้เหลือทิ้ง แต่ผมเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาห่อขนมปังซาลาเปาที่กินไม่หมดด้วยกระดาษแล้วแอบโยนลงถังขยะ……”
“ผมมีความผิด!”
เสิ่นฉี: ???
ฟ่านซือเจร้องไห้ฮือฮาขออภัย
“พ่อเสี่ยวคุนครับ อย่าวาดรูปผมอีกได้ไหมครับ?”
“ต่อไปผมจะดีกับเสิ่นเสี่ยวคุนมากขึ้น ต่อไปผมจะถือว่าเขาเป็นพี่ใหญ่!”
ฟ่านซือเจร้องไห้ต่อเนื่อง แล้วก็สารภาพเรื่องอื่น ๆ อีกหลายเรื่อง จนเด็ก ๆ หลายคนโกรธจัด
“ที่แล้วมาของฉันหายเพราะมันขโมยนี่เอง ฉันนี่โง่ที่เคยถือมันเป็นพี่ใหญ่”
“ฟ่านซือเจมันชั่วมาก ไม่ใช่แค่รังแกเพื่อน ยังขโมยของคนอื่นอีก”
“โชคดีที่เสี่ยวคุนมา พวกเราถึงได้พี่ใหญ่คนใหม่!”
“เพราะพ่อเสี่ยวคุนวาดรูปเลยทำให้ฟ่านซือเจคิดว่าตัวเองเป็นอาชญากรงั้นเหรอ?”
“งูพิษตัวนั้นเมื่อก่อนแทบฆ่าฉันตาย!”
……
ท่ามกลางการซุบซิบของเหล่าเด็ก ๆ เสิ่นเสี่ยวคุนแทบขำตาย
เขาก็จำงูพิษตัวนั้นได้เหมือนกัน ตอนนั้นเขายังคิดว่ามันเป็นของจริงเลย!
ดูเหมือนมันเหมือนไส้เดือนที่ใช้ตกปลาตอนที่เสิ่นฉีพาเขาไปร่วมรายการ “แม่ไปทำงานต่างถิ่น” ตอนที่เจ็ดจริง ๆ นี่หว่า!
เหล่าเน็ตไอดอลก็ฮาจนหน้าปัดหลังชน
[สนุกสุด ๆ ยังได้ของฟรีมาอีกด้วย?]
[ฉันหัวเราะตายแล้วเว่ยฟ่านซือเจ เป็นเด็กที่สนุกที่สุดที่เคยเห็นนอกจากเสี่ยวคุน]