เสิ่นฉีร้องและเต้นจบ หลี่ฮวนซวินกับเสิ่นเสี่ยวคุนยังคงตกตะลึงอยู่
"จำท่าเต้นได้หรือยัง?" เสิ่นฉีถาม
"ไม่ได้จำท่าเต้นเลย เอาแต่มองพี่เขยออดอ้อน!" หลี่ฮวนซวินส่ายหน้า "พี่เขยเอ๊ย ที่แท้ผู้ชายเวลาออดอ้อนก็ไม่แพ้ผู้หญิงเลยนะเนี่ย"
เสิ่นฉีถอนหายใจอย่างผิดหวัง พูดว่า
"เธอต้องจำท่าเต้นให้ได้ เอาเถอะๆ... เดี๋ยวพี่วิเคราะห์เพลงนี้ให้ฟังก่อน"
"อินโทรของเพลงนี้ใช้ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์เลียนแบบสตีลดรัมของลาตินอเมริกา ส่วนดนตรีประกอบใช้เสียงอิเล็กทรอนิกส์เลียนแบบเครื่องเคาะจังหวะที่นิยมใช้ในเพลงลาตินอย่างมาราคัส..."
"ส่วนประกอบอื่นๆ ใช้มาริมบาแบบลาตินที่มีจังหวะชัดเจน และใช้กลองทิมบาเลสกับกลองคองกา ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีหลักของเพลงลาติน เป็นจังหวะเคาะพื้น..."
......
[???]
[น้องสะใภ้ฮวนสี่นบอก: ฟังก็ไม่รู้เรื่อง จะทำก็ไม่เป็น แต่ก็ยังชอบฟัง...]
[ไม่รู้เลยว่าเสิ่นฉีพูดอะไร แต่รู้สึกว่ามันเจ๋งมาก]
[เมื่อก่อนฉันยังร้องเพลงหวาน ๆ แบบนี้ที่คาราโอเกะ ตอนนี้โตขึ้นก็ไม่ร้องแล้ว ชอบแอบไปมุมๆ ดูคนอื่นร้อง แม้แต่หนุ่มข้างกายยังบอกว่า พี่ ร้องเพลงเถอะ อย่ามัวแต่ลูบ...]
......
จัวอีอีเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง
"เก่งจริงๆ นะเนี่ย!"
หลี่ฮวนเกอหัวเราะเบาๆ พูดว่า
"เสิ่นฉีประเมินความสามารถทางดนตรีของฮวนสี่นสูงเกินไปแล้ว การวิเคราะห์การเรียบเรียงเพลงแบบนี้ แม้แต่นักร้องอาชีพหลายคนยังฟังไม่เข้าใจ แล้วเขาจะหวังให้ฮวนสี่นฟังรู้เรื่องเหรอ?"