เสิ่นเสี่ยวคุนอธิบายเสร็จ หลี่ฮวนซวินก็ยังมึนงงไม่หาย
พวกเน็ตไอดอลที่ไม่เข้าใจก็เพิ่งจะเข้าใจ
ข้อความบนหน้าจอเต็มไปด้วยความสนุกสนาน
ในห้องส่งสัญญาณก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
หลี่ฮวนเกอก็อดหัวเราะไม่ได้
“ตอนอยู่บ้าน ฮวนสี่นเป็นจอมยุ่งประจำบ้าน ตั้งแต่เด็กก็ดุและเก่งกาจ ผู้ใหญ่ทำอะไรเธอไม่ได้ พี่น้องรุ่นเดียวกันก็เอาอยู่ไม่ได้”
“ตั้งแต่ฉันออกมาทำงาน ที่บ้านก็ยิ่งถือเธอไม่มีทาง ตอนนี้มีก็มีเพียงเสิ่นฉีที่จัดการเธอได้”
......
“เฮ้ย? พี่เขย นายด่าฉันอยู่หรือเปล่า?” หลี่ฮวนซวินโกรธจนหน้านางแดงระเรื่อ
เสิ่นฉียิ้มบาง ๆ แล้วดื่มเครื่องดื่มเข้าไปอึกหนึ่ง
“ฉันไม่ได้ด่านายจริง ๆ!”
เสิ่นเสี่ยวคุนนั่งจิบเครื่องดื่มอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดเสียงเรียบ ๆ ว่า:
“การด่าคนมีสามระดับ ระดับแรกคือด่าแบบมีคำหยาบ ระดับที่สองคือด่าแบบไม่มีคำหยาบ ระดับที่สามคือการเล่าเรื่อง......”
หลี่ฮวนซวินหันไปจ้องเสิ่นฉีทันที
“สรุปว่านายก็ด่าฉันอยู่ดี!”
“ฉันบอกนายเลย เพลงที่นายให้ฉันเมื่อกี้ฉันยังไม่พอใจเลย นายคิดว่าฉันร้องเพลงไม่เก่ง เลยหยิบเพลงง่าย ๆ มาให้ฉัน”
“แต่ฉันเป็นคนที่จะเป็นราชินี!”
“ฉันจะร้องเพลงฮิตของราชินี!”
หลี่ฮวนซวินทำท่าทางฮึกเหิม เสียงดังเอะอะ มือเท้าเอว จ้องตาขุ่นเขียว
ราวกับว่าเสิ่นฉีคือก้อนหินขวางทางที่ขัดขวางเธอไม่ให้เป็นราชินี
เสิ่นฉีรู้จักหลี่ฮวนซวินดีเกินไป
“นายไม่รู้จักตัวเองเลย การร้องเพลงมันต้องมีพรสวรรค์”
“นายหมายความว่าฉันไม่มีพรสวรรค์?” หลี่ฮวนซวินแทบจะระเบิด “นายกำลังบอกว่าฉันไม่มีพรสวรรค์?”
เสิ่นฉีพยักหน้าเบา ๆ ไม่พูดอะไรมาก
หลี่ฮวนซวินเสียการควบคุมทันที โกรธจนหน้าอกกระเพื่อม โกรธจนแทบควันออกหู
เธอยื่นนิ้วชี้ไปที่เสิ่นฉี “นายนายนายนาย......”