สายตาทุกคู่พุ่งไปยังต้นเสียงที่เปื้อนอาการคลื่นไส้
เสิ่นฉีและเสิ่นเสี่ยวคุนเอามือปิดปาก โน้มตัวลงไป ก่อนหน้าตาจะบูดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แล้วสีหน้าก็กลายเป็นความเก้อเขิน
สามครอบครัวหกคนที่กำลังจ้องเจ้าขาหมูชิ้นโตอยู่หันไปทางเสิ่นฉีและเสิ่นเสี่ยวคุน สายตาแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟแห่งความโกรธอันไร้ขอบเขต
ได้ ๆ ๆ ขาหมูสองชิ้นที่ทำให้พวกเราน้ำลายไหลจนจะตาย ในสายตาพวกแกมันเป็นของน่าขยะแขยงขนาดนั้นเลยใช่ไหม?
วินาทีนั้น พวกเขารู้สึกว่าหลังจากมาถึงหัวเซี่ยแล้ว พวกเขากลายเป็นขอทานที่ต่ำต้อยยังไงยังงั้น!
อาหารที่ครอบครัวชาวหัวเซี่ยเริ่มรังเกียจ กลับกลายเป็นของกินเลิศรสที่พวกเขาหวังไขว่คว้า!
หลินหว่านก็อับอายจนอยากจะหาที่แทรกแผ่นดินหนี!
เฉินกวนซีแอบซ่อนหัวอันเบ้อเริ่มของตัวเองไว้หลังกล้อง
ทีมงานในกองถ่ายแทบจะข้าวแตก ต่างคนต่างซ่อนตัวอยู่หลังอุปกรณ์สารพัดชนิด หรือไม่ก็เบือนหน้าหันหลังกลับ ปกปิดใบหน้าที่เก็บไม่อยู่ของตัวเอง
ฟานเสียนหน้าแทบจะกระตุกจนเห็นได้ชัด ระบายลมหายใจด้วยความจนใจในใจ
คนในบ้านตัวเอง จะไปโกรธอะไรได้ลง
บรรยากาศที่เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นมา พิธีกรรมที่เขาพยายามจัดตั้งขึ้นมา ถูกทำลายสิ้นในชั่วพริบตาจากเสิ่นฉีและเสิ่นเสี่ยวคุน!
ข้อความถ่ายทอดสดเต็มไปด้วยคำว่า “แหวะ” ปนกับคอมเมนต์อีกสองสามอัน
ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ ว่ะ ขำจนนิ่วแตกไปหมดแล้ว
พ่อลูกคู่นี้ให้อารมณ์รายการเกินไปแล้ว ขำจนฉี่แทบจะไหล ฉันเป็นโรคฉี่ไม่หยุด พวกแกต้องรับผิดชอบด้วยนะเว้ย?
[ตอนเที่ยงเสิ่นฉีโชว์ "สามคำหนึ่งขาหมู" เสิ่นเสี่ยวคุนเอาหมั่นโถวจิ้มน้ำซุปขาหมูกินไปสามก้อน แค่ไม่เผลออ้วกออกมาให้เห็นทั้งสด ๆ นี่ก็เก่งสุด ๆ แล้วว่ะ?]